تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳ - صفحه 2 (به ترتیب امتیاز)

بسم الله الرحمن الرحیم

فصل اول / قسمت سوم

“ خدا بزرگه …“

داشتن پذیرش …یعنی …

پذیرفتن آدما با تمام نقص هاشون

پذیرفتن اینکه گاهی اشتباه مى کنم

پذیرفتن اینکه من کامل نیستم

پذیرفتن تمام فقدانها

پذیرفتن تمام از دست دادنها،شکست خوردن ها, رها شدنها

داشتن پذیرش یعنى پایان دادن تمام دعوی ها و

اختلاف‌ها ،پایان حال بد و جنگ اعصاب و شروع آرامش…

دوران همگیری خیلی بهم خوش گذشت …شوخی و خنده ، بخور و بخواب …. خونه پدر خانم

بعد از حدود دوسال روز بازار رفتن و بساط کردن توی سرما و گرما بدون ماشین ، این دو ماه استراحت و تعطیلی واقعا بهم چسبید

توی همین روزهای تعطیلی بود که ، یکی از عمده فروشان قهوه و چای که ازش جنس تهیه می کردم باهام تماس گرفت و گفت: نمی خوای بیای مشهد ؟

گفتم : روز بازارها که تعطیله ، نمی تونم کار کنم !!

گفت : حالا شما بیا مشهد ، یواش یواش کار را شروع کن خدا بزرگه …

گفتم : باشه خبرشو می دم …

از یه طرف شرایطی که داشتم خیلی برام راحت و لذت بخش بود چون هیچ مسئولیتی نداشتم ، نه می خواست اجاره خونه بدم ، نه می خواست خرج خونه بدم … اما از طرف دیگه وجودم تشنه یک حرکت توحیدی بود …

دلم می خواست دوباره با خدا معامله کنم خودمو وارد یک چالش جدید کنم

با تماس این بنده خدا ، جرقه افتتاح کافیشاپ توی وجودم زده شد و یه دفعه آتیش گرفتم و موتورم روشن شد … با خودم گفتم : روز بازار دیگه بسه ، می رم مشهد، کافیشاپ افتتاح می کنم ، … من باید کافیشاپ بزنم …

به همسرم گفتم : بلیط می گیرم بریم مشهد !!

گفت : چی …!!!؟؟؟ بریم مشهد چکار کنیم؟؟!

گفتم : بریم مشهد می خوام کار رو شروع کنم … می خوام کافیشاپ بزنم …

گفت: اولا مشهد همه جا تعطیله ، دوما ؛ با کدوم پول می خوای کافیشاپ بزنی ؟؟ سوما ؛ مگه تو تاحالا کافیشاپ داشتی ؟

گفتم : خدا بزرگه … فعلا بریم مشهد

گفت : آخه ما که پول نداریم حتی غذا بخریم!!

گفتم: یک میلیون تومان یارانه برای سرپرست هر خانوار ریختن و بعدشم یک میلیون تومان برای تولد لئا جمع شده ، فعلا با همین پول خودمون رو برسونیم مشهد بعدش خدا بزرگه …

بلیط گرفتم و اومدیم مشهد … به محض اینکه رسیدیم ، رفتم پیش همین دوستم که عمده فروش بود، بهش گفتم : می خوام کافیشاپ بزنم ، دیگه نمی خوام برم روز بازار …

گفت : خیلی هم عالیه … هرچقدر جنس بخوای بهت می دم هر موقع فروختی پولش رو بده

الانم برو یک پاساژی هست نزدیک حرم خیابان نواب به نام مجتمع ایمان ، اونجا رو تازه راه انداختن ، قیمت اجاره اش خیلی پایینه ، یه پرس و جویی بکن…

یک راست رفتم اونجا، دیدم همه مغازه ها تعطیله ، رفتم پیش نگهبان و ازش پرسیدم مغازه های اینجا چجوریه برای اجاره؟

گفت : برای چه شغلی می خوای؟

گفتم برای کافیشاپ

گفت : یک مغازه هست که آب و فاضلاب داره اونم طبقه بالاست ، بریم نشونت بدم

رفتیم بالا ، دیدم همه مغازه ها تعطیله ، اصلا افتتاح نشده

ولی اینقدر از اونجا خوشم‌اومده بود که یک دل نه صد دل عاشق اونجا شده بودم

یه حسی توی وجودم می گفت: اینجا عالیه همینجا رو بگیر

به نگهبان گفتم : همینجا رو می خوام با کی باید صحبت کنم؟

نگهبان ، دفتر مجتمع را نشونم داد و گفت ساعت اداری بیا صحبت کن

ازش تشکر کردم و اومدم بیرون

با اینکه هیچ پولی نداشتم که مغازه رو اجاره کنم ، حتی دکور بزنم ، میز و صندلی بگذارم ، دستگاه بگیرم …. ولی به حدی خوشحال بودم که انگار مغازه رو گرفته بودم و داشتم کار می کردم

فرداش رفتم دفتر مجتمع و با مدیر اونجا صحبت کردم ، بهم گفت: اجاره اینجا ماهی 400 هزار تومان هست به اضافه پول شارژ مجتمع

ازش پرسیدم که الان چقدر باید پول بدم تا مغازه رو بهم تحویل بدین؟

گفت : 500 هزارتومان هزینه قولنامه میشه و برای اجاره هم هر دوماه یک چک .

گفتم قبوله فردا پول و مدارک و دسته چک میارم قولنامه رو بنویس

باتعجب گفت: واقعا می خوای اینجا رو اجاره کنی؟ همه مغازه های مجتمع و توی خیابون تعطیله و همه دارن تعطیل می کنن ، شما می خوای مغازه افتتاح کنی؟

گفتم : خدا بزرگه … شما قولنامه رو بنویس مغازه رو تحویل بده …

فردای اون روز اومدم و 500 هزار تومان دادم و قولنامه نوشته شد و کلیدهای مغازه رو تحویل گرفتم

و اومدم خونه …به همسرم گفتم : مغازه گرفتم

گفت : کجا مغازه گرفتی ؟ با کدوم پول ؟ چجوری می خوای دکور بزنی ؟

گفتم خدا بزرگه درست میشه …

چند روز می رفتم مغازه و همونجا هی راه می رفتم و به در و دیوار نگاه می کردم هی می گفتم خدایا ! چجوری دکور بزنم ؟ پول از کجا جور کنم ؟

اما به حدی خوشحال بودم که اصلا بی پولی رو احساس نمی کردم ، دائما خودم رو می دیدم که دارم به مشتری ها قهوه می دم و اینجا کلی مشتری منتظر وایساده که براشون قهوه سرو کنم

یه روز که داشتم وارد مجتمع می شدم دیدم که یه مغازه خوشکبار باز کرده ، رفتم داخل و خودمو معرفی کردم

گفتم : من همسایه جدید هستم ، طبقه بالا می خوام کافیشاپ بزنم

خیلی خوشحال شد و از کارم استقبال کرد و پرسید: برای دکور می خوای چکار کنی؟

گفتم : بلد نیستم باید چکار کنم ، فقط این رو‌می دونم که میز و صندلی لازم دارم

گفت: من طراح داخلی هستم ، می تونم کمکت کنم تا دکور بزنی

گفتم : خدا پدر و مادرت رو بیاموزه لطف می کنی ، اولین کافیشاپه که می خوام بزنم ، بلد نیستم باید چکار کنم

گفت : کاری نداره ، بریم بالا تا بهت بگم چکار کنی

باهم رفتیم بالا و کلی ایده بهم داد برای طرح ، رنگ ، نور و خیلی چیزهای دیگه

خدارو شکر همه چیز جور شد مغازه رو گرفته بودم جنسش جور بود ، طرح و ایده دکورش هم درست شد ، همه شرایط فراهم بود فقط یه مشکل خیلی خیلی ریز این وسط بود …

پول نداشتم …

چند روزی از این ماجراها گذشت تا اینکه داشت یواش یواش پولمون تموم می شد و هزینه مغازه که چه عرض کنم پول غذا خوردن هم دیگه نداشتیم … ولی من احساسم خیلی عالی بود توی ذهنم داشتم پشت کله هم قهوه می فروختم کلی سرم شلوغ بود و مشتری داشتم ….

تا اینکه یکی از همین روزا خواهرم اومد خونمون و گفت قرارداد خونه اش داره تموم میشه و دیگه نمی خواد تمدید کنه … تصمیم داشت از مشهد بره تربت حیدریه ، خونه خودشون که دیگه اجاره خونه نخواد بده

گفت 20 میلیون پول رهن دادم ، اگه این پول دست خودم باشه خرجش می کنم ، این پول را تا سال دیگه لازم ندارم ، دست تو باشه ….

من هم با کمال میل قبول کردم و به این شکل پول دکور و تجهیزات و آنچه لازم داشتم جور شد ، به سرعت دست به کار شدم و دکور زده شد و همه اون چیزهایی که توی ذهنم ساخته بودم ، وارد تجربه زندگیم شد …

وقتی که این‌ آگاهی ها رو می نوشتم دائما این صحبت استاد توی جلسه آخر کشف قوانین زندگی توی ذهنم مرور می شد :

“ جهان افکار مشابه ، اتفاقات مشابه و هماهنگ با فرکانس های ما را بوجود میاره و این جهان، این خداوند داره این کار را انجام می ده نباید فکر کنیم به اینکه چطور می خواد این کار را انجام بده، ما فقط باید به اون نتیجه پایانی که دوست داریم اتفاق بیافته فکر کنیم ، نه اینکه چطور می خواد خداوند این کار را انجام بده فکر کنیم.

چون اگه به چگونگی فکر کنیم ، احتمالا گمراه می شیم، احتمالا شیطان این وسط دست به کار میشه و میگه که هیچ راهی براش نیست.

اینجا، توکل و تسلیم معنا میده

احساسه که داره نشون میده ما در مسیر درست هستیم یا مسیر نادرست، چون وقتی که به چگونگی فکر می کنی احساست بد می شه چون ایده ای نداری که خدا چطور می خواد این کار را انجام بده.

کاری که ما باید بکنیم اینه که ایمان داشته باشیم، اینه که توکل داشته باشیم.”

قصه ای هوشیار سازد

قصه ای خواب آورد

در جهان هر داستانی را حسابی دیگر است

وَ السَّلامُ عَلى‏ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدى‏