تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۶ - صفحه 18

وای استاد چقدر ایمان دارم که این فایل برای منه

هنوز گوش ندادم ولی چیزایی دارم که حتما باید بنویسمشون

*روز دوم تعهد چون دیروز کامنت مو یادم رفت ارسال کنم با اینکه نوشته بودمش و بجاش امروز یکی جدید مینویسم

این پاشنه اشیل منه(کمال گرایی و خود سرزنشی و گفت و گو های ذهنی منفی و کمبود احساس لیاقت)

امروز هم بشدت خودش رو نشون داد چون که

من و دوستم امروز برای بچه های کلاس موسیقی مون، اجرا کردیم(سه تا گروهیم توی کلاس و همه گروه ها اجرا کردن، از جمله من و دوستم)

البته فقط تمرینی بود

چون اجرای اصلی همه هفته ی دیگه ست و هنوز هیچ کس کامل نکرده آهنگ رو ، هیچکس کاملااا اماده نیست.

*بجز من که کل آهنگ رو بلدم و حفظم همرو

ولی از یه طرف توی اجرا ضعف دارم و بشدت استرس میگیرم

یعنی خود آهنگ رو بلذم ولی آمادگی ذهنی ندارم.

خلاصه که ما اجرا کردیم همه اجرا کردن فقط من از شدت استرس واقعا دست و پام می لرزید و اصلا به خوبی حالت عادی م آهنگ رو نزدم

بعدش وقتی اجرا ی بقیه رو دیدم از شدت افسردگی واقعا حال خیلی خرابی داشتم کل راه مدرسه تا خونه میخاستم گریه کنم ولی نکردم چون توی خیابون بودم…

اول بخاطر مقایسه خودم با بقیه

بعدش بخاطر احساس ضعف ازینکه من این همه تمرین کردم آخرش استرس گرفتم و خراب کردم(واقعا از شدت استرس داشتم می لرزیدم سر اجرا)

هیچکس استرس نداشت همه در آرامش اجرا کردن و خوب هم اجرا کردن ولی من واقعا استرس داشتم.

و خب طبیعتا بعدش خیلی خیلی حالم خراب بود.

چون اصلا به خوبی وقتی تنها ساز میزنم، نزدم.

مثلا فک کنین جلوی دوستام و وقتی تنهام عالییییی میزنم فقط اگه چهارتا بیننده بگیرم از شدت استرس احتمال داره واقعا غش کنم از بس میترسم منو قضاوت کنن و به اندازه کافی خوب نباشم و مسخره م کنن.

ولی

میدونین چیه

من متوجه شدم

هرچقدرررررر که ذهنم بخواد بگه من بی استعدادم

هرچقذرررررر احساس لیاقت م ضعیف باشه و خودمو مقایسه کنم

هرچقدرر هم بد اجرا کنم

هرچقدر ذهنم تلاش کنه مانع من بشه و هرچقدر استرس بگیرم

هرچقدر تلاش کنم به خودم بقبولونم که تمومش کنم و ادامه ندم،

بازم نمیتونم موسیقی رو بذارم کنار.

چون وقتی رسیدم خونه

دوباره نشستم گیتارزدم

یه آهنگ جدید یاد گرفتم

حتی نمیتونم گیتار رو ول کنم برای یک روز

همینطور خوندن رو

یعنی هرچقدر عزت نفسم ضعیف باشه بازم ازینور اونقدر دوستش دارم این کارو که نمیتونم ادامه ندم…

و باید خودسرزنشی هام

مقایسه هام

همه این احساس بی لیاقتی و بی ارزشی رو بهش پایان بدم

میدونم یروزه تموم نمیشه

ولی باید تمومش کنم

چون من باید اجرا کنم چون نمیتونم موسیقی رو بذارم کنار! یعنی واقعا هرچقدر ذهنم بگه تو بدرد اینکار نمیخوری من قبول ندارم، ته قلبم میدونم من موسیقیدانم!

و هرچقدر ذهنم مقاومت کنه بدنم دست برنمیداره و ناخودآگاه میرم سمت آواز خوندن و گیتار زدن و نمیتونم دست بردارم ازش

نمیتونم ادامه ندم

و برای ادامه دادن باید عزت نفس مو بسازم که بتونم برای بقیه اجرا کنم…

و هفته ی بعد اجرا دارم…حتی دلم نمیخواد لغو ش کنم از ته قلبم دلم می‌خواد انجامش بدم من عاشق اینکارم

و باید بین استرس و گفت و گو های ذهنی منفی و عزت نفس پایین یا موسیقی، یکی رو انتخاب کنم.

چون در هرصورت من میرم سمت موسیقی و نیاز دارم اجرا کنم و ازین کار هم خوشم میاد فقط ترمز های ذهنم جلوم رو گرفته و نمیذاره حرکت کنم.

پس باید ترمز هام رو بردارم و حرکت کنم…چون استرس گرفتن از من محافظت نمیکنه در برابر نظرات منفی دیگران…کمال گرایی کمک نمیکنه عالی تر بشم فقط کمک میکنه ضعیف تر بشم و اجرا هام استرسی تر و بدتر بشه.