درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۱ - صفحه 10 (به ترتیب امتیاز)

سلام و درود فراوان به استاد عزیز بزرگوارم و مریم جان عزیز و تمامی دوستان گرامی.

قسمت آخر صحبتهای استاد عزیز در مورد عجز و ناتوانی ما در برابر تغییر دیگران بود که میخام تجربمو تو این زمینه بگم .

در گذشته فکر می‌کردم عقل کل خانواده هستم خودمو خیلی قوی میدیدم یه جورایی خودمو رئیس خانواده نشون میدادم فکر می‌کردم توانایی انجام هر کاریو دارم به خیال خودم آدم دلسوز و مهربونی هستم و همیشه نگران زندگی اطرافیانم به خصوص نزدیکانم هستم

فک می‌کردم خیلی عاقل و بی نقص هستم بنابراین همیشه انگشت اشارم سمت بقیه بود و بدون اینکه به نقاط ضعف خودم توجهی داشته باشم مدام ضعفها و نواقص بقیه رو چک می‌کردم در یک کلام همیشه دنبال تغییر دیگران بودم دیگرانی که میگم همسرم ، پدر و مادرم و خواهر برادرام بودن .

بابت خانواده ی همسرم تلاشی نمی‌کردم چون خودمو در مقابل اونها ضعیف می‌دیدم و ازشون می‌ترسیدم بنابراین سمت کسایی می‌رفتم که از خودم ضعیف‌تر می‌دونستم البته بیشتر با این فکر جلو می‌رفتم که خانوادم عزیزای من هستن و من در مقابل رفتارها و عملکردهای اشتباهشون احساس مسئولیت می‌کنم خیلی وقتا جای اونها خیلی کارا رو انجام می‌دادم چون فکر می‌کردم از پسش بر نمیان. تمام وقت و انرژیم حتی وقتایی که تنها بودم با فکر کردن بهشون میگذشت و تمامی افکارم دنبال راه چاره ای برای مشکلاتشون بود .

ظاهراً مهربون بودم اما خیلی جاها زور می‌گفتم خیلی جاها راحت صدامو بالا می‌بردم خیلی راحت اجازه مداخله در امور شخصیشون داشتم .زیاد امر و نهی می‌کردم بنابراین مدام در پی کنترلشون بودم .

کسی که مدام بخواد تو زندگی دیگران سرک بکشه به هر دلیلی که میخواد باشه فرقی نمی‌کنه زمانی که انرژی زیادی ازش بره کم کم عصبانی میشه توقعاتش بالا میره شاید با خشم رفتار کنه .

عصبانی می‌شدم چون انقدر مغرور بودم که می‌گفتم چرا طبق میل من رفتار نمی‌کنن ؟!!

هیچکسو قبول نداشتم جاهایی که کسی به حرفام اعتنا نمی‌کرد خیلی بیشتر عصبانی می‌شدم ولی باز دست از تلاش برنمی‌داشتم طبیعتاً حس نفرت تو وجودم خیلی بالا پایین میشد تا اینکه خسته شدم دیگران رو هم خسته کرده بودم به قول معروف به جایی رسیدم که درماندگی خودمو حس کردم حس کردم کسی دیگه بهم احترام نمی‌ذاره و وجودم مایه ی عذاب و رنجش دیگرانه . به قول معروف اینجا بود که دیگه عاجز شدم متوجه شدم توانایی و قدرت تغییر بقیه رو ندارم زمانی که خدا رو بیشتر شناختم و زمانی که با قوانین جهان هستی آشنا شدم دیگه تسلیم شدم کم کم نگاهمو به همه چیز و همه کس تغییر دادم فهمیدم تو زندگی دیگران هیچ نقشی ندارم و تمامی احساسات و کارام در مقابل دیگران برای تغییر زندگی بهتر ، هیچ و پوچ بوده و هیچ نقشی جز تغییر زندگی خودم ندارم از همه مهم‌تر اینکه خیلی از روابطه هامون شکر آب میشد خیلی جاها باعث خدشه‌دار شدن رابطه‌ها می‌شدم خیلی راحت همه رو قضاوت می‌کردم حالا که یاد اون روزا میفتم میگم چ عجوبه‌ای بودم چ آدم مغرور و خودخواهی بودم .

آشنایی با قوانین جهان هستی اینکه هر فردی خودش خالق اتفاقات زندگی خودشه و هیچکس جز خودش تا وقتی که نخواد نمی‌تونه صدمه به زندگیش وارد کنه باعث شد بفهمم کاره‌ای تو زندگی کسی نیستم اگه فکر می‌کردم میخوام ناجی بقیه باشم اونم نیستم و نمی‌تونم باشم .

انقدر عاجز و درمانده هستم که اگه بتونم فقط به خودم توجه داشته باشم و دنبال ضعف و نواقص خودم بگردم و سعی در تغییر اون‌ها داشته باشم همین کمک خیلی بزرگیه به اطرافیانم هم ، خواهد بود .

بار اولی که این جمله رو شنیده بودم نمی‌تونستم بپذیرمش که اگه من تغییر کنم با تغییرای من بقیه هم تغییر میکنن البته نه در امور شخصی و در همه ی زمینه‌ها ، منظورم ، داشتن رابطه ی خوب بین منو و دیگران بود رابطه‌ای که جز احترام و محبت و توجه چیز دیگه‌ای نباشه .

اکثر ماها هر تلاشی برای دیگران انجام میدیم به خاطر دریافت همین احساس هستش که بهمون احترام بذارن و به جا و به اندازه محبت و توجه داشته باشن و دوستمون داشته باشن ، پس اینکه من فکر کنم مسئولیت کسیو قبول کنم ، دخالت تو زندگی کسی داشته باشم یا دلسوزی کنم یا زندگی کسیو کنترل کنم همه ی اینها به جای استحکام رابطه ، رابطه ها رو خدشه‌دار می‌کنه بنابراین باید دست از این کارام برمی‌داشتم و خودمو تسلیم می‌کردم تسلیم اینکه من عاجز و ناتوانم در مقابل زندگی دیگران ! من به تنهایی از پس مشکلات کسی برنمیام باید صبور می‌شدم باید آگاهانه نگاهمو از زندگی دیگران برمی‌داشتم باید یاد می‌گرفتم تا کسی ازم درخواستی نکرده نباید حتی احساسی بشم بیشتر سکوت کنم سعی کنم پای حرفهای بقیه نشینم و تا جایی که می‌تونم از زندگی کسی چیزی ندونم

هرچی کمتر می‌فهمیدم آرامش بیشتری داشتم آگاهانه سعی می‌کردم پای غیبت و قضاوتهای بقیه نشینم که ذهنم درگیر چیزی نشه .

خیلی سال کشید و خیلی زمان برد ولی بالاخره یاد گرفتم به حد و مرز و حقوق دیگران احترام بزارم ، به عقاید و دین و مذهب هر کسی احترام بزارم ، تو هر موضوعی که به من ربطی نداره دخالتی نداشته باشم باور داشته باشم قدرت و توانایی نجات زندگی کسیو ندارم ، هیچ وقت نخوام کسیو کنترل کنم ، سعی کنم هر کسی رو با هر ویژگی ای که داره بپذیرم و دوستش داشته باشم تا جایی که کسی خسارتی وارد نکرده منم کاری به کار کسی نداشته باشم حتی در اون صورتم اگه کسی خسارتی بهم وارد کنه باید یاد بگیرم از راه درستش و خیلی اصولی اون موضوع رو حل و فصل کنم که خیلی جاها تجربه بهم نشون داده فاصله گرفتن و سکوت کردن بهترین راهکاره .

متوجه شدم قدرت و تواناییم در خلق اتفاقات خوب و در تغییرات مثبت خودم ، خیلی زیاده .

وقت و انرژیم باید صرف خودم بشه به جای توجه به سهم و نقش دیگران توجهم به سهم و نقشهای خودم باشه برای خودم برنامه‌ریزی داشته باشم. با ایمانی که به خدا پیدا کردم ترسها و حس دلسوزی و نگرانی هامو کنار بذارم و به احساسات و عواطف خودم توجه کنم هرجا هر کسی نیازی بهم داشت و درخواستی ازم داشت حتماً در حد توانم کمکشون کنم . از محبت کردن دریغ نمی‌کنم ولی محبتی که از راه درستش باشه نه از سر احساسات مخرب !

وقتی این تغییرات مثبت رو کردم پی بردم چقدر اینطور عزیزتر و محبوب‌تر هستم و دیگران کنارم احساس راحتی و آرامش دارن . بنابراین پذیرش واقعیتها اولین پله ی آگاهیم بود

سعی کردم وابستگیهامو کنار بذارم و جایی زور الکی نزنم امروز با قبول عجزم نیرو می‌گیرم تا قدمهای درست تری بردارم وقتی دست از تلاشهای مخربم برای دیگران برداشتم آرامش بیشتری وارد زندگیم شد حتی بابت همسرم که از همه مهمتر بود. چون کنارم زندگی می‌کرد و خیلی سخت‌تر بود بتونم خودمو در مقابلش تغییر بدم اما تونستم کم کم و آروم آروم غلبه به غرور و خود خواهی هام کردم .

زمانی که تو مسیر درست میفتیم خداوند به طرق مختلف با اتفاقات مختلف بهمون نشون میده که هر چقدر دنبال تغییرات مثبت خودمون باشیم و دست از تغییرات دیگران برداریم زودتر و بهتر و قشنگ‌تر به اهدافمون می‌رسیم این احساس رو معجزه می‌دونم و خیلی حس خوبی ازش می‌گیرم که چ جالب با تغییرات خودم چ تغییرات قشنگی از طرف مقابلم دریافت می‌کنم بدون اینکه دست و پایی زده باشم بدون اینکه وقت و انرژی زیادی بزارم .

خدا رو شکر خیلی سال از اون وقتا می‌گذره از اون سالهایی که خیلی زورگو بودم درسهای زیادی گرفتم و افکارم خیلی بزرگتر شد.

فکر می‌کنم انقدی رشد کردم که اگه موضوع یا ناراحتی تو زندگی دیگران پیش بیاد مداخله‌ای نداشته باشم .

رهایی و آزادی برای هر فردی شیرینه . هر کسی دوست داره خودش هر چیزیو تجربه کنه به قول استاد عزیز حرف خوب زدن مهم نیست مهم اینه که ببینی چ نتایجی تو زندگی شخصی خودت هست و دیگران خیلی خوب همه چیزو می‌بینن و می‌فهمن و هر کسی که بخواد خودش از تو درس یا کمک می‌گیره هر کسی هم نخواد ، نخاسته و ب تو ربطی نداره . بنابراین هیچ وقت نباید به خودمون اجازه ی دخالتی تو زندگی کسی بدیم .

همیشه بابت ضعفهایی که دارم از خداوند کمک و هدایت میخام و خداوند خیلی قشنگ هر چن گاهی ممکنه تلخ باشه ولی بهم نشون میده که همین تلخی ها و گاهی رنجها و ناراحتی ها باعث بزرگ شدن و رشد و تغییرات مثبتم میشن .

اینکه استاد عزیز همیشه میگن قبل از وقوع اتفاقات بد ، خودتون متوجه بشین تو مسیر غلطی هستید همینه .

باید آگاه باشیم به همه ی اموارت و عملکردهامون و اتفاقاتی که دور و ورمون میفته ، ببینیم هر چیزی نشون دهنده ی چ درس یا پیامی هستش که زودتر دنبال راه حل مناسب باشیم .

تجارب گذشته همیشه درسها و پیامهای خودشو داره که باید ازش استفاده کنیم تا تو دام نیفتیم .

مرسی استاد عزیز

مرسی که هستید

الهی که همیشه باشید