«چند باور قدرتمندکننده» برای رفع احساس گناه - صفحه 427 (به ترتیب امتیاز)

با سلام…

وقتی کسی در اثر یادآوری گناه خودش اذیت می شود، این علامت این است که خدا دوستش دارد. عذاب وجدان خیلی انسان را رشد می دهد. شخصیت انسان را معنوی تر می کند. انسان را از گناه فاصله می دهد. منتهی این عذاب وجدان را باید کنار خدا داشته باشیم، نه تنهایی که موجب افسردگی بشود. همانند بچه ای که مادرش را گم کرده، اول مادرش را پیدا می کند و بعد در بغل مادرش گریه می کند. پیامبر(ص) می فرماید: گریه کردن بچه ها را دوست دارم. ما باید عذاب وجدان را دم در خانۀ خدا داشته باشیم و بدانیم که خدا همه ناراحتی ما را جبران خواهد کرد. ما حق مان است که ناراحت باشیم چون گناه کرده ایم. خدا انسان را نوازش می کند. پس این عذاب وجدان علامت خوبی است. سعی نکنید این را زود از بین ببرید. در خانۀ خدا اشک بریزید مطمئن باشید خدا این وضعیت را دوست دارد و راهی است برای همنشینی با خدای مهربان.

شکنجه‏های وجدان اخلاقی، بسیار جانکاه و توان‏فرسا و گاهی صورت پشیمانی به خود می‏گیرد که آن را جز با جبران خطا یا فدیه نمی‏توان آرام کرد. به همین جهت آمرزیدن گناهان در ادیان دارای مقامی مهم می‏باشد.(1)

فکر گناه مانند کابوس وحشتناکی بر روح گناه کار سایه می افکند. زنجیر اعمال گذشته همچون طوق سنگینی بر دست و پای او پیچیده است. احساس گناه و ندامت محصول ندای وجدان است. شاید سخن امام علی (ع) ناظر به این حالت نفسانی باشد که فرمود: یک ساعت شهوترانی و گناه اندوه طولانی را در بردارد.(2)

برای رهایی از شکنجه وجدان و رسیدن به آرامش، خداوند درهای توبه و استغفار و کفارات را به روی گناهکاران گشوده است. با توبه می‏توان از عذاب رهایی یافت. گنهکار قبل از توبه حالت و وضعیتی دارد که به موجب آن مستحق عذاب است، ولی پس از توبه واقعی و استغفار در پیشگاه خداوند، حالت او دگرگون می‏شود. روح عصیانگر او تصفیه شده و مستحق آمرزش و رحمت می‏گردد. مانند کسی که پس از ارتکاب جرم و ضایع کردن حق دیگری شایسته کیفر است؛ اما وقتی که شاکی را از خود راضی کرد، مستحق تخفیف و یا بخشش می‏شود.

فرد گنهکار در چنین گناهانى باید از کرده خویش، توبه حقیقی کند، یعنی واقعا از گناه خود پشیمان شود و از خدا بترسد و تصمیم بگیرد که هرگز گناه و گناهان دیگر را انجام ندهد. بسیار استغفار کند. به رحمت پروردگار و قبولی توبه اش امیدوار باشد. توبه حقیقی چنان انسان را دگرگون می کند که گویی هیچ گناهی را مرتکب نشده است.

خداوند در یکی از آیات فرموده است:

«قل یا عبادی الّذین أسرفوا علی أنفسهم لا تقنطوا مِن رحمة الله إنّ الله یغفر الذّنوب جمیعاً إنّه هو الغفور الرّحیم و أنیبوا‌ إلی ربّکم؛ (3) ای بندگان خدا که بر خود اسراف و ستم کرده‌اید، از رحمت خداوند نا امید نشوید که خدا همه گناهان را می‌آمرزد. به درگاه پروردگارتان بازگشت کنید».

امیر المؤمنین علیه السلام می‌فرمایند: «التوبة تُطهّر القلوب و تغسل الذنوب؛ توبه دل‌ها را پاک می‌کند و آثار گناهان را شستشو می‌دهد».

قرآن در آیاتی به مرتکبان برخی گناهان کبیره وعده عذاب مضاعف و خلود در جهنم داده، سپس فرموده است: “مگر کسی که توبه کند و ایمان بیاورد و عمل صالح انجام دهد. در این صورت خداوند (نه تنها) گناهان او را می بخشد (بلکه) سیئات و بدی‏های اعمال آن‏ها را به حسنات تبدیل می کند”. (4)

پیامبر فرمود: “لکلّ داءٌ دواءٌ و دواءُ الذّنوب الاستغفار؛ (5) برای هر دردی، درمانی است. درمان بیماری گناهان، توبه و استغفار است”. فراموش نکنید توبه حقیقی همه آثار گناه از بین می‌برد.ما انسانیم نه فرشته و معصوم !

خطاها راه درست رو به ما نشون میدن .اگه خطایی تو زندگیمون نباشه چطور باید راه درست رو تشخیص بدیم ؟

اگه هر کسی اینو باور داشته باشه که انسانه و خطا جزئی از زندگیشه و به جایه غصه خوردن از تجربیاتش درس بگیره میتونه موفق عمل کنه.