live | باور به «امکان پذیری» - صفحه 35

خیلی جلوی خودم رو گرفتم که کامنت نزارم و سعی کنم این بار بدون حواس پرتی فقط عمل کنم‌ به آگاهی ها، همونطوری که مدت هاست از استوری گذاشتن توی اینستا و واتساپ دست برداشتم چون متوجه شدم ریشه ی این کارم انتشار آگاهی نیست در واقع دارم سعی میکنم خودم رو توضیح بدم خودم رو ثابت کنم و دلیل تصمیمات زندگیم رو توضیح بدم، یار جمع کنم و دنبال پایه هستم چون اعتماد به نفس و عزت نفسم هنوز جای کار داره و اونقدر قوی نیست که نترسم و نلرزم و با قدرت مسیرم رو به تنهایی برم، حتی پیش میومد با کسی اختلاف نظر داشتم اونجا تو اون فضا حرفمو نمیفهمیدن بدو بدو میومدم توی سایت و این فضا که افراد بهتر درکم میکنن کامنت میزاشتم در مورد همون موضوع مورد بحث که هر چی واسه طرف توضیح داده بودم متوجه نشده بود تا یا استاد تایید کنه یا بچه ها و اینطوری اون آشوب درونم که با اون بحث و اختلاف نظر ایجاد شده بود رو آروم کنم یعنی نمیشد که یه نظری یا عقیده ای داشته باشم و هیچ کسِ هیچ کس هم باهاش موافق نباشه و هیچ کسِ هیچ کس هم مثل من فکر نکنه حتی بچه های سایت یا استاد و من اون عقیده رو باهاش راحت و اوکی باشم انگار همش یه تایید حتی تایید یه نفر هم باید میبود اما فهمیدم اوج عزت نفس اینه که هر عقیده ای که خودت بهش رسیدی و فکر میکنی درسته رو داشته باشی اونم بدون تردید و آرام باشی و نخوای حتی در موردش صحبت کنی و فقط خودت و خودت حال کنی با اون فکرو دنیای درونی خودت.

اما باز بعد از چندین باره گوش دادن این فایل هر چقدر که تلاش کردم ننویسم نتونستم چون چند روزی هم هست که همش داره دیدگاه میاد روی جوابی که به یکی از سوالات قسمت عقل کل داده بودم و میبینم که چقدر بعضی از آگاهی هایی که بهش رسیدم گفتنش داره به دیگران کمک میکنه پس با این منطق دوست دارم اینجا بنویسم اونچه ازاین فایل دریافت کردم تا هم به خودم کمک کنه این نوشتن هم به دوستانم.

این فایل جزو معدود فایل هایی هست که هر چی فکر‌میکنم یادم نمیاد دیده باشم با اینکه حواسم هست و هر روز به سایت سر میزنم. شاید هم توی مدارش نبودم نمیدونم.

من روابط خوبی با همسرم داشتم و دارم هم‌همین الان، اما خیلی وقت بود توی بحث روابط متوقف شده بودم و خواسته ی جدیدی نداشتم تا اینکه جهان با چک و لگد بهم فهموند متوقف شدم، دراوج عشق و دوستی بدون هیچ اختلاف و هیچ ناراحتی یا درگیری ای همسرم گفت بیا جدا بشیم.

همیشه فکر میکردم اصلا وابسته نیستم چون هیچ کدوم از اون علائم وابستگی درروابط توی من نبود اما بعد از پیشنهاد جدایی از سمت همسرم و شوکی که بهم وارد شد و اینکه تا چند روز هر‌کاری میکردم با هر‌منطق و فکر و باوری تلاش میکردم حالم خوب بشه و نمیشد متوجه شدم من خیلی خاموش وابسته ام به همسرم و خودم‌خبر ندارم.

با همسرم صحبت کردم کاملا‌منطقی و اون رو منصرف کردم از جدایی و با هم ادامه دادیم تا اینکه چند هفته بعد سر یه بحث کوچیک و بچه گانه دوباره این پیشنهاد جدایی تکرار شد و از اونجایی که‌ معتقدم اگر یه اتفاقی تکرار بشه اصلا تصادفی نیست و باور و ریشه اش داخل وجود خودم هست افتادم به جون باورام و کنکاش درونم تا اینکه بعد از چند روز تفکر و البته بی حوصلگی و ناراحتی تونستم ریشه ی اصلی و عیب اصلی کارم رو پیدا کنم.

جالبه که الان که توی مدارش قرار‌گرفتم چقدر خوب درک‌کردم حرفایی رو که استاد توی این فایل درباره ی روابط گفته و چقدر کم هستن افرادی که واقعا به این حد درک و مفهوم و کنه این موضوع برسن.

چنان آگاهی سطح بالایی رو استاد توی این فایل‌گفتن که من بعید میدونم یک درصد از نیم درصد مردم دنیا هم این باور و نگرش رو داشته باشن.

توی تصور قبلی من جدایی و طلاق یه مفهوم کاملا منفی بود و من تصور میکردم کسی که جدا شده یه پرونده ی ناموفق توی زندگیش داره که برچسب موفق بودن رو ازش برمیداره و دیگه نمیتونه مدعی پرفکت بودن رو داشته باشه، با این دیدگاه و طرز فکر افراد تک همسر پیش چشمم ارج و قرب زیادی داشتن و کسانی که جدایی رو تجربه کرده بودن رو ناخودآگاه قضاوت میکردم و فکر میکردم مهارت همسرداری یا روابط رو بلد نبوده یا مثلا آدم صبور و بساز یا منعطفی نبوده یا اخلاق نداشته یا کلی بر چسب دیگه.

حتی توی آدم های موفق هم دنبال افراد تک همسر میگشتم و اونایی که پرونده ی جدایی توی زندگیشون بود رو به عنوان آدم درتمام جنبه ها موفق باور نداشتم.

من با این دیدگاه مادرم رو که یه عمر پدرم رو تحمل کرده بود تحسین میکردم خواهرم‌ که جدا شده بود رو قضاوت منفی‌میکردم و حتی یکی از دوستام رو و به طور کل آدمای طلاق گرفته رو داخل آدم حساب نمیکردم و بدون اینکه بدونم آدمای متاهل اطرافم کیفیت روابطشون چطوره زندگیشون از نظر من نرمال بود و اونی که از‌همسرش جدا شده بود یه آدم ولنگار و بی بند و بار‌ محسوب میشد.

دلم هم خوش بود که قانون رو درک‌کردم و همیشه‌بابت روابط خوبم با همسرم خدا رو شکر‌میکردم فقط تنها کسی که قضاوتش نکردم استاد بود چون خیلی قبولش داشتم و هر وقت اون ذهنیت منفی میومد وسط میگفتم استاد همسرش رو ول نکرده همسرش ولش کرده و تازه دلسوزی هم میکردم و به چشم یه مظلوم استادو نگاه میکردم و با این طرز فکر درب و داغون دلم هم خوش بود که خدا رو شکر روابط خوبی دارم تا اینکه متوجه شدم دلیل اینکه من و همسرم‌با هم اختلاف نداریم و زندگیمون‌گل و بلبله اینه که اولا بخش اعظمی از‌روز کنار هم نیستیم و البته وقتی ام‌هستیم‌خوبه چون من آدمی هستم که اخلاقم خیلی نرم و منعطفه.

دلیلش اینه که من در‌بحث روابط به شدت استانداردها و توقعاتم رو آوردم پائین و اصلا خواسته ای ندارم و کاملا متوقف شدم و دلم خوشه به اینکه همین که با هم بحث نمیکنیم و تو سر و کله ی هم نمیزنیم مثل اطرافیانم پس خوبه همه چیز.

تا اینکه پیشنهاد جدایی باعث شد من به خودم بیام و یه تجدید نظر اساسی توی عقاید و باورهام در بحث روابط داشته باشم عقاید و باورایی که هیچ شکی به درستیشون نداشتم و به قول استاد پاشنه های آشیل اولش حُسن به نظر میان.

اول از‌ همه شروع کردم به تغییر نگاهم نسبت به واژه ی طلاق و اعتراف میکنم کار راحتی نیست تغییر این دیدگاه چون یه عمر همش مخالف اینو شنیدیم.

هنوز جای کار دارم اما از احساسم میفهمم دارم درست پیش میرم مث کسی شدم که دونه دونه سنگا‌ رو از کوله پشتیش داره جدا میکنه و داره سبک میشه کلا وقتی احساس انبساط و راحتی و سبکی میکنم میفهمم خیلی خوب دارم روی خودم‌ کار میکنم الان فشار خیلی کمتر شده استرسم کمتر شده ترس از دست دادن همسرم رو ندارم ترس حرف مردم رو ندارم ترس تنهایی و بی پناهی رو ندارم احساس گناه ندارم و عدم احساس تقدس رو ندارم و با اینکه انکار نمیکنم هنوز جدایی برام‌تلخه اما تمام تلاش ذهنیمو دارم میکنم که خودم رو کنترل کنم و بپذیرم که این یه موضوعی هست که از منظر قانون و خداوند اصلا منفی نیست و یه اتفاق طبیعیه که طبق قانون رخ دادنش هم منطقیه.

الان برام جدایی و طلاق فقط یه معنی داره، “جدایی یعنی تغییر مدار دو نفر”، همین، فقط همین.

برای خیلی از‌ افراد جدایی با درگیری و ناراحتی و دلخوری همراه هست چون هر دو طرف شرک دارن هر دو طرف کلی باورهای اشتباه و کلی مقاومت دارن اما‌برای من جدایی یعنی تسلیم بودن یعنی اجازه دادن به خداوند تا راحتتر هدایتم کنه به‌زندگی ای که لایقشم.

خیلی از خانوما بعد از جدایی مذهبی و چادری میشن و اینو سپر دفاعی خودشون در برابر حرف و نظر مردم و آزار مردای دیگه میکنن خیلی از خانومای دیگه ام برعکس بعد از جدایی بدون اینکه به خودشون فرصت تنفس بدن میرن توی فاز رسیدگی زیاد به ظاهرشون تا به سرعت وارد یه رابطه ی دیگه بشن یا به دلیل ترس از تنهایی و بی پناهی یا به دلیل روی همسر قبلی رو کم کردن اما من اگر جدا بشم تمام تلاشم رو میکنم که بدون اینکه جزو این دو دسته افراد قرار بگیرم همون روالی که تا الان‌ پیش رفتم رو ادامه بدم پیگیری اهدافم بدون حواس پرتی، البته قبول دارم که کمی طول میکشه تا آدم با تغییرات ادپته بشه اما سعی ام رو خواهم کرد که روابطم رو بسپرم به خدا و روی اهدافم متمرکز باشم.

قبلا از تغییرات میترسیدم اما الان میخوام برم توی دلش و بدونم ترسی نداره فقط تجربه های جدید و تنوع هست که بزرگترم‌میکنه و امکان یه زندگی بهتر رو برام‌ فراهم میکنه.

ما باید بپذیریم که تنها عضو ثابت زندگی ما خداونده و به هیچ چیز و هیچ کس وابسته نشیم که بعدش جدایی باعث درد بشه، برای من جدایی رخ نداده و نمیدونم‌هم‌رخ میده یا نه چون هر بار که روی این‌باورایی که در بالا گفتم کار میکنم‌ به طرز عجیبی همسرم بیشتر عاشقم میشه و البته که من روی این باورا کار نمیکنم که همسرم عاشقم بشه من واقعا واقعا دارم طوری کار میکنم‌ روی خودم که هر اتفاقی بیوفته باهاش اوکی باشم و سعی ندارم خدا و قانون رو دور بزنم یا کلاه سر قانون بزارم.

دارم سعی میکنم قانون تکامل رو هم‌رعایت کنم و به خودم فشار‌ نیارم یعنی قبول کردم که درد داره تغییر این باورها و نگم چرا ناراحتم چرا غمگینم چرا طرف هنوز برام مهمه و از خودم توقع زیاد نداشته باشم.

الان خیلی بهترم حالم خیلی خوب شده، خیلی بیشتر با خودم در صلحم خیلی ناخودآگاه چون این وابستگیه از‌بین رفته با احترام و عشق بیشتری با همسرم برخورد میکنم بیشتر در‌ لحظه هستم و سعی میکنم تا هست از وجودش لذت ببرم و نگران بعدش نباشم و البته خواسته های جدید داره توی وجودم متولد میشه که به هر شکلی که خداوند صلاح بدونه چه از طریق‌همسرم‌یا هر فرد دیگه ای دریافتش کنم.

من مقاله ی مریم جان رو که در رابطه با همین موضوع هست‌رو خیلی دوسش دارم مخصوصا اون قسمت که میگه اگر‌حتی روابط خوب پیش بره در بهترین حالت باز هم با وجود مرگ‌هیچ‌گریزی نیست…

از وقتی دارم‌روی این باور خوب کار میکنم اشتیاقم‌برای کار‌روی خودم خصوصا در‌ بحث مالی بیشتر شده چون دیگه ترس ندارم اگر تغییر کنه شخصیتم جهان جدامون کنه البته که منتظرم نیستم جهان جدامون کنه بعد بهم ثروت رو بده یعنی حضور‌همسرم‌رو دلیل نیومدن نتایج توی زندگیم نمیدونم و خیلی خوبه که آدم به این نقطه برسه که در‌عین حال که عاشق اون فرده و سپاسگزار وجودش هست وابسته اش نیست و بدون اینکه بود و نبود اون فرد رو دلیل موفقیت یا شکست اش بدونه با احترام در‌کنارش زندگی کنه و با آرامش اهدافش رو پیگیری کنه و همه چیز رو بسپاره به رب.