همین لحظه بهترین زمان برای شروع است - صفحه 7 (به ترتیب امتیاز)

سلام خدمت دوستان عزیزم.

ردپای ششم سفرنامه

استاد من خیلی به خودم افتخار کردمبابت دیدن این فایل چون خیلی خوب تکاملم رو طی کردم و از همون چیزی که داشتم کارم رو شروع کردم.

من عشقم و علاقم طراحیو نقاشیه و واقعا خدا رو صد هزار مرتبه شکر که این همون رسالتمه و الان طوریم که واقعا تا موقعی که زنده هستم فقط میخوام نقاشی بکشم و طراحی کنم..

اینقدر اون شیرینی و حلاوتش تو قلبم هست که با هیچ چیزی عوضش نمی کنم.

تقریبا دوسال طول کشید که من عشقم رو پیدا کنم و اولش از خدا خواستم که من رو هدایت کنه چون از اعماق قلبم میخواستم که از این مسیر عشق و علائقم بروم و زندگی ام را بسازم، چون دیگران رو می دیدم که چقدر دارند حال میکنند، هم عشقشون رو انجام میدهند و هم ثروت دارند میسازند و هم به هر چیزی که میخواستند تو زندگی شون رسیدند و من هم میخواستم که تجربه کنم.

اول با کلاس آشپزی شروع شد که فکر کنم بیش از یکسال من در اونجا بودم و پول هم ساختم باهاش و کلی هم آموزش دیدم اما بعدش گفتم نه این اون چیزی نیست که میخوام.، فهمیده بودم که هنره اون چیزیکه من میخوام اما مشکل آشپزی این بود که تموم میشد و خورده میشد. من دوست داشتم که هنرم بمونه و باشه.

از اون رشته اومدم بیرون اما با این تفاوت که یکذره به وضوح بیشتر رسیده بودم و بعد از چند وقت الان دقیقا یادم نیست هدایت شدم به برنامه نویسی سایت و طراحی سایت، چیزی نزدیک نه ماه شبانه روزی پشت کامپیوتر بودم و بعد از نه ماه یادگیری هم فهمیدم که این هم اون چیزی نیست که میخوام و اون رو هم ترک کردم.

بعدش به کیف سازه هدایت شدم که اون هم یک روز بیشتر طول نکشید و فقط قرار بود که یکسری چیزها رو توشون به وضوح برسم.

بعد از اون هدایت شدم به خرید و فروش کتاب های دست دوم و حدود یک ماه و خورده ای هم در آنجا کار میکردم و بیزینس خودم رو داشتم.

یک روز رفتم خونه ی همسایمون که دخترشون کلاس نقاشی میرن و خیلی با همدیگه رابطه ی خوبی داریم و خیلی نزدیک هستیم به همدیگه.

در خونشون رو زدم و وقتی که اون همسایمون در رو باز کرد، تابلوی اون دخترشون رو دیدم که به دیوار زده بودند و اون تابلو قشنگ من رو گرفت و انگار یک هاله ی خنک دورم رو محاصره کرد و خلاصه قشنگ قشنگ مسیرم روشن شد و فهمیدم که چی رو میخوام و وقتی هم که اومدم پائین تمام دوران کودکیم اومد جلوی چشمم که نقاشی می کشیدم و حتی میشد که یک روز کامل می نشستم پای دفتر نقاشی ام و نقاشی هایی رو می کشیدم که هیچ کس باورش نمیشد و همه می گفتند که الکی داری میگی و حالا منم گریه که آقا بخدا خودم کشیدم تو سن 6،7 سالگی بعدش الکی میگفتند که گریه نکن باشه تو کشیدی، به هوای اینکه من گریه نکنم ولی هنوز هم باور نکرده بودند. یعنی چهره می کشیدم هلووو باقلووا،

بعدش اومدم پائین، نشستم پشت کامپیوترم و فقط میخواستم یه چیزی بکشم، نه دفتری داشتم نه هیچ چیزی ، از تو کشوم کاترم رو برداشتم و با نوک دسته ی فلزی کاتر می کشیدم روی موس پدم که جنسش از کتون هست و سیاه هست که با این کار یک رد سفید می انداخت روی موس پد… نمیتونم بگم که چه احساسی داشتم. انگار که لمس شده بودم و افتاده بودم روی صندلی و میز و چشمام رو بسته بودم و فقط داشتم دستم رو حرکت میدادم، یه سکوت خیلی خیلی عجیبی تمام وجودم رو فرا گرفته بود و خیلی تازه بود اون احساس برام و بلافاصله بعد از دو روز اینقدر نشونه دیدم از در و دیوار که این همون عشق منه و خداوند به طرق مختلف اینقدر بهم انگیزه داد و اینقدر بهم باور داد که بسازمشون و تقویت شون کنم. و اون چند ماهی که توی خونه بودم( از اسفند تا اواسط خرداد ماه) من همش داشتم نقاشی میکشیدم از طریق راه های به ظاهر خیلی ساده و مسخره، مثلا حسم گفت که برو عکس های خودت و اونایی که دوستشون داری رو به اندازه ی A4 پرینت بگیر بعدش ورقه پوستی روشون بکش و از روی اون ورق پوستی بکششون یا مثلا کارهای خیلی ساده ی دیگه.

خب من درامدی نداشتم و نمیدونستم که باید چیکار کنم تا برم کلاس نقاشی اما این رو میدونستم و باورش داشتم که من فقط باید نقاشی بکشم بقیه ی کارا مال خداست. اواسط خرداد ماه به طرز خیلی عجیبی یکی از دوستان مادرم که خیلی دست بخیر هستندو واقعا دست خداوند هستند توی زندگی بقیه و یک کار آفرین موفق هم هستند، اومدند خونمون و گفتند که راستی محمد جان نقاشی ات رو چیکار کردی؟

گفتم خودم دارم نقاشی می کشم و از تو یوتیوب هم دارم یاد می گیرم بعدش گفت ما یک آشنا داریم که کارش خیلی عالیه و چهل سال سابقه ی نقاشی داره میخوای بری پیش اون؟

گفتم من الان در آمدی ندارم و نمی تونم کلاس هم برم

گفت که تو کاری به پولش نداشته باش میخوای بری؟ گفتم که آره خب چرا نرم! اما اگه قراره شما پولش رو بدید یا مامان و بابام پولش رو بدن نه.

گفت که باشه من یک زنگ میزنم بهشون و باهاشون صحبت میکنم و چند روز دیگه خبرش رو بهت میدم.

تشکر کردم و خداحافظی کردم و رفتند و چند دقیقه بعدش اومدند زنگ زدند و گفتند که بهشون همین الان زنگ زدم و گفتم شما رو و ایشون هم قبول کردند و شما از پنجشنبه برو سر کلاس…!

اصلا! باورم نمی شد که چطوری آخه؟! یعنی چی! دمت گررررم خدا نه کارت رو خوب بلدی مرسی بقیش هم با خودت پس.

رفتم سر کلاس بدون هیچی اونجا بهم تخته داد استاد با مداد و کاغذ تا شروع کنم و وقتی هم برگشتم خونه دیدم که خب از چی شروع کنم، دیدم که تخته شاسی زن عموم که دست خواهر م بود هست، اون رو برداشتم و کاغذ هم عموم بهم داد و با مداد فقط رفتم یه مداد خریدم همین. و تا الان که اگه بخوام بگم چه اتفاقاتی افتاده کلی میشه که میگذرم.

الان فقط بعد از حدود 4 ماه کلاس رفتن وارد طراحی چهره شدم و سرعت پیشرفتم خیلی عالیه خدا رو شکر.

اول سال که رفتم توی جنگل برای هدف گذاری سال جدیدم، برگشتنی که داشتم بر میگشتم روی یک بورد دیدم که نوشته بود (سال تحول است) و فهمیدم که این برای منه و الان که شش ماه گذشته دقیقاً نشونه ها دارند تائید می کنند اون جمله ی روی برد رو که خداوند از اون طریق بهم این وعده رو داد و الان هم خداوند بهم گفته که فقط تو همین مسیر باش هر چیزی که میخوای تو همین مسیر هست و اینقدر بهم الگو و نشونه داده از افراد موفق که یه جورایی مطمئن مطمئن هستم هر چیزی که میخوام تو همین مسیر هست و خیالم راحته خدا رو شکر.

من از خط خطی کردن موس پد شروع کردم… :))))