تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳ - صفحه 21 (به ترتیب امتیاز)

به نام خداوند یگانه‌ی بسیار بخشاینده‌ی بسیار مهربان وهّآب

درود بر استاد بزرگوارم و بانو شایسته‌ی عزیز و یکایک دست‌اندرکاران سایت الهی عباس‌منش و همه‌ی همراهان هم‌فرکانسم

متاسفانه من از اون دسته افرادی هستم که بدترین ضربه‌ها را از این بابت خورده‌ام. در بسیاری از موارد در زندگی‌ام به رتبه‌های بالا رسیدم ولی زود به شرایط عادت کردم و فکر کردم که دیگر این آخر خط است و من به قله رسیده‌ام.

همین طرز فکر، سبب شد که پس از مدت کوتاهی پله‌های پس‌رفت را طی کنم وگاه سقوط کنم.

چه در روابطم که هیچ‌گاه نتوانستم در آن عادلانه رفتار کنم و همیشه دنبال ایراد گرفتن از طرف مقابل بودم و ندانستم که باید اختلاف‌ها را پذیرفت ت رشد کرد. ولی من همیشه طلب‌کارانه برخورد می‌کردم و بارها روابطم به تیرگی گرایید و گاه می‌شد که حتا با عزیز دلم چنان رفتارهای بدی داشتم که او که زنی بسیار مهربان و کاردان است، حرف از جدایی را پیش می‌آورد و در این‌جا بود که من به دلیل کاستی عزت‌نفس و پایین بودن احساس خود ارزشمندی‌ام کوتاه می‌آمدم و بدجور به منت‌کشی می‌افتادم و البته در خلوت خویش، به خودم می‌گفتم که چرا با چنین آدمی مانده‌ای و خودم را از روی تکبر و خودخواهی بسیار بالاتر می‌دیدم. آره، همسرم آدمیه که به مسائل خودشناسی اصلا هیچ باور مثبتی نداره و من هم اصراری ندارم ولی باید بگم که من داشتم در این موارد فرافکنی می‌‌کردم و چیزی را که خود مسئولش بودم به گردن دیگری می‌‌اندختم. باید بیاموزم که اختلاف نظر خود پله‌ی ترقی است. واگر من به دنبال به شدن باشم، اصلا باید چشم از دیگری بردارم و تنها متوجه و متمرکز رفتار وشخصیت خودم باشم. این‌جوریه که پیشرفت می‌کنم و به مدار بالاتر می‌روم به گفته‌ی استاد که در اکثر موارد افرد هم تغییر می‌کنند و اگر هم تغییر نکرند، به آسانی راه‌شان از من جدا می‌‌شود.

همین روند را ددر کسب و کارم داشتم. اوائل کار عالی پیش می‌رفت ولی کم‌کم که من به اهدافی که البته به دلیل کاستی عزت‌نفس و پایین بودن احساس خود ارزشمندی‌ام اهداف بزرگی هم نبودند رسیدم، انگار که کوه‌نوردی به قله رسیده‌ام باشد، من نیز دچار رخوت شدم و آرام آرام پس‌رفت آغاز گردید‌. کم‌کم گروهم از هم پاشید و پس از آن هم فروش خودم به سوی صفر رفت.

من فکر می‌کنم دلایل گوناگونی از جمله:

– کاستی عزت‌نفس و پایین بودن احساس خود ارزشمندی‌ام سبب شد تا چنین فکر کنم که توانم بیش از این نیست و داشتن باورهای محدودکننده‌ای که ریشه در کودکی‌ام داشت، سبب شد تا جرأت تعریف پله‌های بعدی را نکنم. گرچه وقتی ازم می‌پرسیدند که چه وقت به رتبه‌های بالاتر خواهی رفت؟ می‌گفتم فلان موقع و البته در ظاهر رتبه‌های بسیار بالا را برای خودم متصور می‌شدم، ولی این تنها یک ادعای توخالی بود.

حالا که به درونم نگاه می‌کنم متوجه می‌شوم که باید به چند پرسش پاسخ دهم:

آیا اصولا باور دارم که باید پیشرفت کنم؟ باید هر بار که به قله‌ای رسیدم، قله‌ی جدیدی مرتفع‌تر را برای خود تعریف کنم؟ آیا اصولا قله‌ای به نام بلندترین قله برای من هست؟ آیا به تقدیر که پیش از این برایم نوشته شده باور دارم؟ آیا من شایسته‌ی پیشرفت هستم؟ آیا خداوند وهّآب می‌خواهد که من پیشرفت کنم و مرا برای این کار آفریده است؟ آیا من عرضه‌ی پیشرفت را دارم؟

حالا پاسخ‌هایی که الان دارم:

من یک انسانم و البته منحصر به فرد. چرا؟ چون من در خانواده‌ای بزرگ شدم که در دورانی بودند و هستند که با دیگر دوران‌ها متفاوت بوده و بنابراین من در شرایطی متفاوت با دیگر انسان‌ها پرورش یافته‌ام و دارای باورهای محدودکننده‌‌ی خودم هستم، دارای باورهای مثبت خودم هستم، دارای احساس خود ارزشمندی خودم هستم و …

من در هر شرایطی پرورش یافته‌ام، دارای باورهای خودم هستم و با تضادهای ویژه‌ی خودم برخورد کرده‌ام که این‌ها در من انگیزه‌هایی برای پیشرفت ایجاد کرده‌اند‌. من هم بسیاری از انسان‌ها دلم می‌خواهد و آرزوی موفقیت‌های شگرف مالی را دارم ولی مهم این است که آیا می‌توانم این جرأت را به خودم بدهم که برای به‌دست آوردن آن‌ها از خود گذشتگی داشته باشم؟ آیا حاضرم دایره‌ی امنم را که درواقع محل سقوط من است را ترک کنم و دل به دریا بزنم؟ آیا ایمان دارم که من تکه‌ای از خداوند وهّآب هستم و دراین مسیر همیشه تحت حمایت الله رب‌العالمین هستم؟ آیا من ارزش این را دارم که چنین رتبه‌هایی را تاچ کنم؟ آیا برای من دیر شده؟ آیا من باید این مسیر را بپیمایم تا به موفقیت برسم؟ آیا من شجاعت این کار را دارم؟

پاسخ من به این پرسش‌ها مثبت است و من می‌پذیرم که واقعا شایسته‌ی بهترین‌ها هستم و. البته. که بله. شجاعتش را. هم. دارم.

توی قطار هستم. و. لرزش نمیگذاره تا بنویسم.

ارادتمند شما