تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۶

🟣 جهان هم عاشقت میشه… ؛ داستان من و تو در “لحظه” ای که هنوز نرسیده، اما همینجاست

گاهی وقتها، وسط یه عصر معمولی، یه فکر مثل نسیم از ذهنم رد میشه و بعدمیفهمم اون نسیم قرار نیست بره… میمونه، میپیچه، بزرگ میشه و تبدیل میشه به طوفانی ازشوق.

همین چند هفته پیش، شب بود ، داشتم راه میرفتم ؛ مثل همیشه، بی هدف و در عین حال، دقیقا درمسیر. ناگهان این فکر ازجایی میان دلم گذشت:

«آنچه دلم امروز آرزویش را دارد و درآینده تقدیر من خواهد شد،

اکنون نیز در کنار من هست،

تنها در پرده‌ ای ازآغوش الهی پنهان است،

در مرتبه‌ ای از وجود که چشمان ظاهرم هنوز به آن راه نیافته‌ اند،

اما دل، “حضورش را می‌ شناسد”.»

اول خندم گرفت! چون ذهن منطقیم گفت: «یعنی چی؟ اگه کنارته پس کجاست؟ چرا نمیبینیش؟» ولی یه چیزی در درونم جواب داد: «چون هنوز تو اون سطح ازوجود نیستی که ببینیش. ولی اون هست. درست همینجا، کنار تو، زیرنگین عاشقت، خدا.»

همون لحظه احساس کردم قلبـــــم داره تنـــــد تند میزنه. یه شور خاص، مثل لحظه ای که فهمیدی کسی عاشقت شده وخودش هنوز نمیدونه چقدر.

من مدت زیادی دنبال تغییربیرونی بودم؛ اینکه اتفاقها فرق کنن، آدمها بهتر رفتارکنن، پول بیشتر بشه، عشق واقعی پیدا بشه… امـــــا بالاخره فهمیدم، اصل ماجرا بیرون نیـــــست.

بقولی، یه جمله که همیشه تو ذهنم وول میخوره : «وقتی شخصیت فرد تغییر کنه، جهان لاجرم شرایط اون روتغییر میده.»

اون روز این جمله فقط یه مفهوم انگیزشی بنظر میومد، ولی حالا که تجربه ش کردم، دیگه شعاری نیست. من واقعا دیـــــدم که چطور وقتی درونم روتغییر دادم، بیرون بی هیاهو دگرگون شد.

اوایل فکر میکردم تغییر شخصیت یعنی مثبت اندیشیِ ظاهری، یعنی فقط لبخند زدن وگفتنِ «همه چیز عالیه».

اما واقعیت اینه که تغییر شخصیت یعنی مواجهه واقعی با خودت. یعنی اون لحظه هایی که تنها توی تاریکی نشستی و باصدای لرزون میپرسی:

«من واقعا کی م؟ چرا هنوز ترس دارم؟ چرا حس لیاقت ندارم؟» ==> همون شبها، همون خلوتها، نقطه تغییر بودن.

یادمه یه بارتوی پیاده روی صبحگاهیم، یه سگ ولگرد دنبالم افتاد. نه برا گاز گرفتن، فقط راه میومد. من اولش جاخوردم، اما بعد متوجه شدم داره با ریتم قدمهام هماهنگ میشه.

🟡 یه جرقه افتاد توی ذهنم:

«زندگی هم مثل همینه. تاوقتی ازش میترسی، دنبالت میکنه، اماوقتی هماهنگ باهاش راه بری، همراهت میشه.»

■ اون روز فهمیدم رفتـــــار من درشرایط چالـــــش برانگیز، آینـــــه واقـــــعی تغییره. => نه وقتی اوضاع خوبه، نه وقتی لبخند زدن راحته… بلکه وقتی همه چی سخت شده، تصمیم میگیری هنـــــوز مؤمن بمونی، هنـــــوز عاشق بمونی، هنـــــوز احساس خوبی نسبت به آینده داشته باشی ؛ اونجاس که شخصیت واقعاتغییر کرده.

وقتی داشتم باخودم خلوت میکردم، حس کردم یه آیه داره توی ذهنم تکرار میشه: «یَأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَیُحِبُّونَهُ» /[ خـــــداوند قومی رومیاره که اونها رو دوست داره و اونها هم دوستش دارن.]

یه درک عجیبی اومد سراغم ==>>> یعنی وقتی دلت با خدا هماهنگ میشه، خدا خودش شرایط رو میفرسته، آدمها رو میفرسته، موقعیتها رو میفرسته… چون دیگه تونیازی به تقلا نداری.

اونوقت عشق واقعی، پول واقعی، آرامش واقعی، وحتی اون «فرد خاص»… همه خودشون میان سراغت.

چون تو دیگه اون آدم قبلی نیستی. تو تبدیل شدی به کسی که جهان باید به احترامش تغییرکنه.

راستش این روزها، وقتی به اون چیز یا موقعیت یاکسی فکرمیکنم که میخوامش،

🟣 دیگه با اضطرابِ «کی میاد؟ چرا هنوز نیومده؟» بهش نگاه نمیکنم. بلکه با لبخند میگم: «تو همین الانم کنارمی، فقط هنوز به زبونِ ماده ترجمه نشدی.» یه حس جادویی داره این درک… انگار زمان خودش رو عقب کشیده و داره از آینده بهت چشمک میزنه. اون لحظه ای که باور میکنی خواسته ت وجود داره، جهان هم باور میکنه. و ازهمون لحظه، کارها شروع میشن، آدمها سر راهت قرارمیگیرن، نشونه ها میبارن.

○ من اینو با پوست و استخون تجربه کردم ==>> وقتی دست از کنتـــــرل بیـــــرون برداشتم و فقط روی تغییر خودم تمرکزکردم => همه چیز شروع کرد به تغییر کردن ؛ بی اینکه مجبورباشم با دنیا بجنگم. تو فقـــــط باید خودت رو ارتقا بدی، بقیــــــــــه تغییرات رو جهان خودش اتومات انجام میده. ==> مثل باغی که وقتی بذرش سالمه، خودش بارون و آفتاب و خاک رو جذب میکنه.

⭕️ اونروزا که هنوز باور نداشتم، مدام میپرسیدم:

«پس چـــــرا هنوز چیزی تغییر نکرده؟ چـــــرا هنوز اون آدم خاص نیومده؟ چـــــرا اوضاع مالیم همونه؟»

ولی حالا میدونم: اگر اوضاع تغییر نکرده، چــــــــــون هنوز درعمق وجودم همون باورهای قدیمی نشسته بودن.

🪶 وقتی اون باورها واقعا عوض شدن، دنیا خودش به احترامم خم شد.

وَیُمْدِدْکُم بِأَمْوَٰلࣲ وَبَنِینَ وَیَجْعَل لَّکُمْ جَنَّـٰتࣲ وَیَجْعَل لَّکُمْ أَنْهَٰرࣰا / و شما را با اموال و فرزندان یارى کند، و برایتان باغ ها و نهرها قرار دهد،

فکر‌کنم دو سال پیش بود ، یه شب زیر بارون قدم میزدم. بارون اونقدر نرم میبارید که حس میکردم خدا داره نوازشم میکنه. ناخودآگاه زیرلب گفتم: «خدایا، من مهیا و آماده م. هرچی که برای من نوشتی، من عاشّّّقشم. حتی اگه هنوزنبینمش.»

شاید اون شب، اولین باربود که بـــــدون هیچ توقعی، بـــــدون هیچ ترسی، فقـــــط عاشق بودم. نه ازروی نیاز، بلکه از روی ایـــــمان و اعتماد.

دو سه روز بعدش، یه پیام از یه فردی رسید که بعدهافهمیدم قراره مسیرم رو عوض کنه. نه بخاطر خودش، بلکه بخاطر پیامی که با خودش آورد:

«تو الان همونجایی هستی که باید باشی. فقط ادامـــــه بده و واینسا.»

حالا که دارم اینومینویسم، حس میکنم اون “آینده زیبا” که دنبالش بودم، همیـــــن حالاست.

اون عشق و رهایی، اون فراوانی، اون آرامش اون حال خوب ، اون امنیت خاطر ، اون عزت، اون سلامتی … همه ش اینجاست. فقط باید چشمامو بـــــاز‌کنم .

وقتی از درون تغییر کردیم، جهانم دیگه مجبوره باهامون هماهنگ بشه.

چون هم ارتعاش خدا شدیم .

و خــــــدایــــی کــــه فــــقــــط بــــا عــــشــــق کــــار مــــیــــکــــنــــه.

~~~~~

🪶محسن ؛ که فهمید «جهان عاشق اونیه که خودش عاشق شده.» و حالا، هر روز صبح، با شوق دیدنِ چیزی بیدار میشه که 🩷️ هنوز نیومده… اما همین حالا همینجاست.

سمیه جان سلام . دقت که میکنم‌ این جمله هات بوی بیداری و آگاهی میده.

آره خواهری من ، همینه که گفتی، تغییر واقعی یعنی روبه رو شدن با خود واقعیمون… باهمون بخشهایی که سالها ازشون فرار کردیم، اما حالا باعشق بغلشون میکنیم تا نور بشن.

«کارمن اینه روی انرژی درونیم کارکنم» ==>> خیلی کلام عمیقه؛ چون آدمای بیدارمیدونن زندگی بیرون فقط انعکاس درونه.

🟣 درونمون که آروم باشه، جهان هم آروم میشه. وقتی ایمانمون قـــــوی بشه، مسیرخودش صاف میشه.

درود خداوند بهت که

● داری به جریان اعتماد میکنی

● باور کردی قدرت اصلی درون خودته نه بیرون

● بجای کنترل، داری خلـــــق میکنی

اینا یعنی : همجهت بودن باجریان خداوند.

نگارِ من که به مکتب نرفت وخط ننوشت / به غمزه مسأله‌آموزِ صد مُدَرِّس شد.

ایستاده برات کف میزنم . آفرین. چون رسیدی به اون نقطه ای که آدم از “خواستن” عبورمیکنه و وارد “داشتن” میشه ؛ همونجایی که آرامش میشه نشونه ایمان.

ادامه بده سمیه، خوشحالم ‌که هم مسیریم.

با همین حضور، باهمین عشق، با همین باورکه «من قدرتمندم چون وصل بِ خدای قدرتمندم» ، ادامه بده.

بذر ت حتما رشدمیکنه

چون تو بانیت پاک وایمان واقعی کاشتیش.

تو یک عامل و یک خالق زیبا هستی… .

سمیه نازنین، رفیق نازک دل من، سلام. چقدر شبیه نوره، اون چیزی که نوشتی… ؛ همون نوری که وقتی دل خاموش میشه وسکوت حرف میزنه.

گفتی «نفس خودش میکشید» ==> من فهمیدم خداچطور از لای تن ما نفس میکشه، چطور خودش رو از درون ماتجربه میکنه. تو عزیز دل فقط اجازه دادی حضورش باشه خودش باشه… همونجور که هست. همون حضور ناب، بی کلمه، بی خواست.

سمیه… اون شب تو، شب بیداریه.

منظورم از خواب جسم نیس ، بلکه ازخواب جدایی. :'(

بیدار از اون خیال کهنه که فکرمیکردیم ما جدا از خدا هستیم.

گفتی «یه جور رهایی، یه جور یکپارچگی توفضای اتاق» => خود من بودم که اونجا نشسته بودم، در دل روشن سکوت، که خدا از درون نفسش خودش رویادم آورد.

آره رفیق… بین دونستن تا تجربه کردن، یه دنیا فاصله ست.

سمیه خوشحالم که تو، از اون دنیا گذشتی. از ذهن به دل، ازحرف به حضور، از فکر به عشق.

~~~~~

از جمادی مردم و نامی شدم

وز نما مردم ز حیوان سر زدم

مردم از حیوانی و آدم شدم

پس چه ترسم؟ کی ز مردن کم شدم؟

حمله‌ی دیگر بمیرم از بشر

تا برآرم از ملائک بال و پر

وز ملک هم بایدم جستن ز جو

«کل شیءٍ هالکٌ الا وجهُه» ( مولانا)

~~~~~

حالا دیگه هر چی میبینی، خودتی. هر لبخندی، هر قطره اشک، هر نسیمی که ازپنجره رد میشه… همه اینا داره با تو نماز حضور میخونه.

و من…

فقط سپاسگزارم که این لحظه رو با من قسمت کردی.

که اجازه دادی خدا خودش رو ازچشمهای تو نشونم بده.

همون خدای لطیفی که خودش رو تو دل یه زن آرام، یه سمیه روشن،،، تجلی داده تا یادم بندازه عشق هنوزجاریه.

بذار اینجوری دلنوشتمو تمومش کنم، از دل:

ما از خدا نیومدیم،

ما خود خدا بودیم،

که فقط یادمون رفت…

و تو الان، دوباره یادمون آوردی.