تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۱ - صفحه 10 (به ترتیب امتیاز)

به نام خدایی که هرچه دارم از آن اوست

سلام و درود و عشق بی پایان

به استادان عزیزم

و خانواده ی صمیمی و توحیدی عباسمنش

خداروشاکرم که باز هم توفیق دریافت اگاهی جدید رو به من داد

و اجازه داد در این مسیر نور همسفرانی چون شما هم مسیرم باشند.

شنیدن داستان نگین عزیز من رو برد به خیلی سال ها قبل

تقریبا نزدیک 14_15سالگی بود حدود 20 سال پیش

که من وارد شناخت دنیای جدید خودم شدم.

مقوله ی حجاب و قرآن و مذهب و

در انتها شناخت خداوند

تمام آموزش ها و باورهای جامعه من رو محدود میکرد هم جسمم رو هم روحم رو

در واقع خدایی که به من نشون میدادن

با اون نوری که من در وجودم حسش میکردم

(دقیقا از کلمه حس استفاده میکنم چون من یک نیرویی رو درونم با تمام وجودم احساس میکردم)

زمین تا آسمون فرق داشت

و هر چقدر جلوتر میرفتم و سوال هام بیشتر می‌شد این بهم ریختگی بیشتر می‌شد

و هر چقدر که من بیشتر میپرسیدم انگار که یک گناه بزرگ مرتکب شدم و احساس بدی به من دست می‌داد

خدای درون من یک خدای مهربان بود

مثل باران که وقتی می‌بارد بر سر همه می‌بارد

مثل خورشید وقتی طلوع می‌کند

به همه جا می‌تابد

فارغ از تفاوت ها

خدای من مثل یک جریان آرام بود که همیشه حضور داشت

در خواب و بیداری

در بین بازیو تفریح با دوستانم در کوچه

در درس و مدرسه

اما از اون طرف آموزش های خانواده و جامعه خلافش رو به من نشون میدادن

خدایی که اگه نماز نخونی میندازتت تو جهنم

خدایی که اگه یه تار موهات دیده بشه

تو رو از همون یه تار آویزون میکنه و عذابت میکنه

حتی با همه ی این باورهای عموم، خدا در نظرم سراسر مهربانی بود

خدایی که من رو همینجوری که هستم دوست داره

هر چقدر که من بزرگتر میشدم و رفتار و منش آدم ها رو میدیدم اون باورهای اشتباه مثل سیمان سخت و محکم تر میشد

اما بازهم اون نور توی وجودم بود

با خودم گفتم تنها راه شناخت خداوند کتابش هست رفتم سراغ قرآن

اون موقع ها میگفتن قرآن هفت بطن داره که هر بدنش دوباره هفتاد بطن داره

که کار هر کسی نیست خوندن و فهمیدن و تفسیر کردنش

تو میخای بیای کلام خدا رو درک کنی

تو در حد این حرف ها نیستی

خلاصه انقدر بت بزرگی در ذهن ما ساختن

که شکستنش کار حصرت ابراهیم بود

اما باز هم اون الهام قوی بود

من قرآن رو میخوندم

اما هر روز گیج تر و سردر گم تر میشدم

به چه دلیل

چون من با یک سری پیش زمینه و باورهای قبلی اشتباه که انقدر نامحسوس بودن میخاستم قرآن درک کنم و خدارو بشناسم

و طبق قانون نتیجه برعکس می‌شد..

یکی از اون دلایلی که خیلی طول کشید من متوجه بشم این بود که در اثر سالها القای باور های مذهبیون،

من یک انسان برتر بودم

من دینم کامل بود

من نسبت به دیگر انسان ها یک برتری عظیم داشتم

و اون منیت و خودبرتربینی در وجودم بود

من با این نگاه سراغ قرآن رفتم و وقتی به ایه های یشا و یرید رسیدم

چقدر احساسم بد شد

و خودم رو بی هدف و بدون اختیار و مثل برگی در باد میدیدم

خیلی خوب یادمه

با تمام این سردرگمی ها اون نور همیشه روشن بود و بهم میگفت نا امید نشم

سر نمازهام همیشه دعا میکردم

که خدایا خودت رو به من بشناسون

بهم نشون بده اون چیزی که حقیقت هست

خود واقعی تو

در قلب من همیشه یک ندایی بود در تمام اون سالها….

که یک رازی در این جهان هستی ،هست

مطمئنم که هست و من باید پیداش کنم

دانشجو بودم و خیلی دوست داشتم که بتونم از انجمن های دانشجویی کمک بگیرم

یک بار در فیس بوک من به گروهی دعوت شدم و اصلا هم نمیدونم به چه طریقی

وقتی پست ها رو میخوندم ادمهای متفاوت از هر قشری با هم صحبت می‌کردند و حتی بحث

اون جا من با آدمهایی اشنا شدم که خدا ناباور بودن

و خیلی تفاوت در دیدگاه و عقیده داشتیم

من از یک دنیای کوچیک که همه شون مثل خودم بودن

ولی من به خاطر اون حسی که در قلبم داشتم رفته بودم دنبال جوابم

و حالا وارد دنیایی شده بودم که اصلا نمیتونستم تصور کنم .

اوایل خیلی بحث و گفتگو داشتم با بعصی ها دوست و با خیلی ها دشمن شده بودم

اما شروع تغییرات من از همونجا بود

من توی اون گروه طی دوسال تونستم بپذیرم

که به عقاید آدم ها احترام بگذارم و بپذیرم

که کسی می‌تونه مخالف من عقیده داشته باشه

اما در کمال احترام بتونیم باهم گفتگو داشته باشیم .

چون من این الگو رو دیده بودم و کم کم پذیرفتم که من فقط به خاطر شیعه بودنم برتری نسبت به هیچ کس ندارم .

اما باز هم سوالهام بود

تا با دوستی از همون گروه صمیمی تر شدم سوال هام میپرسیدم

ایشون خیلی به من کمک کرد

باور های توحیدی بسیار خوبی داشت

و منطق بسیار قوی برای اثباتش و باهمه هم خوب و مهربون بود

حالا من در مقابل یک انسان به شدت واکنش گرا

خلاصه که ایشون به من گفت زهرا مشکل تو اینه که تو بی طرفانه نمیخای به دنبال شناخت بری

تو در پستوهای ذهنت هنوز اون باورهای پدران مون رو در خودت داری

اما بدون که با این روش نمیشه

چون تو یا به دنبال تایید هستی یا میخای ایراد و اشکال در بیاری

تغییرات بسیار آرام آرام شکل گرفت

در همین بین ما با چالش های خیلی بزرگی در زندگی شخصیم برخورد کردیم

هم مالی هم عاطفی هم اخلاقی

در همه ی جنبه های زندگی

اونقدر درگیر حل این چالش ها بودم که بلکل همه چیز فراموش کردم

و رسیده بودم به مرحله ی نا امیدی و خستگی و تقریبا افسردگی

با اون حال بد هر چقدر که من در خواست میکردم جهان اطراف من هم همون احساس بد رو به من بازتاب می‌داد

تا بهار 1400 که به طور جدی با استاد شروع کردم

به واسطه ی اموزه های قبلیم میتونستم حرف های استاد رو بفهمم

اما شنیدن کجا و عمل کردن کجا

من تونسته بودم خیلی کم خدارو بشناسم

اما انقدر درگیر مشکلات زندگی شده بودم

که احساس می‌کردم وسط،گردباد گم شدم

تا ضربه های جهان اون قدر قوی شد که من از خواب بیدار بشم

مهرماه 1401بود که با تمام وجودم خواستم اون زهرا قبلی بمیره و یک زهرای جدید متولد بشه

و خداوند اجابت کرد

نمیگم سخت نبود چرا خیلی هم زیاد سخت بود

به این دلیل که من اعتماد کردن و توکل کردن بلد نبودم

من نمیتونستم رها کنم جهان اطرافم رو

این رها کردن برای من به اندازه مردن سخت بود

من فقط داشتم تقلا میکردم و خودم رو به جریان رود نسپردم انقدر پارو زدم که پارو شکست

و در واقع در مرحله ی آخر تنها کاری میتونستم کنم رها کردن و تسلیم شدن بود

و اون جریان من رو هم جهت کرد با خداوند

همه ی این تجربه ها رو نوشتم برای اینکه با صحبت های نگین عزیز یاد مسیر خودم افتادم

یه زمانی در 15 سالگی من خواستم که خدای واقعی رو پیدا کنم

و الان در سن 35 سالگی میتونم خوشحال باشم که این مسیر شناخت و رشد رو پیدا کردم .

در برخورد با تضادهای بزرگ زندگیم یک زمانی همش از خودم میپرسیدم خدایا

چرا من

چرا من

اما الان به این درک رسیدم که اون اتفاقات پیش نیاز پیدا کردن این مسیر شناخت بوده

حتما بوده

اون چالش ها میتونست خیلی راحت‌تر بشن اگر من اعتماد میکردم

به هر حال لازمه ی رشد من بود

یک زمانی گفتن این حرف ها حتی برای خودمم سخت بود

هیچ کس نمیدونه که من چقدر در خودم شکستم و سرپا شدم

هیچ کس نمیدونه چند بار نا امید شدم اما بازم دستمو به سمتش دراز کردم

هیچ کسی نمیدونه چه ظلم هایی در حق خودم کردم

اما الان بهش رسیدم

الان میتونم با شجاعت با کمی ترس و با خجالت و با شعف به خودم بگم که

همه ی اون تضادها

و سختی ها می ارزید به پیدا کردن صراط

المستقیم

می ارزه به آرامشی که الان دارم

و الان جواب خیلی از چراها رو پیدا کردم و

این مسیر همچنان ادامه دارد

یک زمانی من از خداوند درخواست کردم که من رو وارد مسیر شناخت خودش کنه

و الان میتونم بفهمم تماااااااام چالش های زندگیم در رسیدن به پاسخ سوال خودم بوده

چقدر اون درخواست من قوی بود و الان چقدر خوشحالم

خوشا دلی که پسِ رنج‌ها رسید به خدا

سبک شد و آرام شد… پر از عشق و دعا

خدای مهربانم سپاسگزارم برای تک تک لحظات 35 سال ،چون که همیشه همراه من بودی

عاشقتم عشق جانم