تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۴ - صفحه 27

سلااااام

بزرگترین دیوار ذهنی که ساختم

مقاومت در برابر همه چیز یعنی من برای هرچیزی مقاومت میکردم هرچیزی هااا

از کوچیکترین و پیش پا افتاده ترین ها گرفته تا بزرگترین ها طبعا

عین بچه های دو ساله ای که لج میکنن و اون چیزی که تو ذهنشون هست نمیشه قهر میکردم و در مقیاس بزرگترش عصبانی میشدم الان که دارم مینویسم خندم گرفته واقعا :)) اینقدر خدااا رو شکر ازون آدم و اون شخصیت فاصله گرفتم که واقعا وقتی داشتم به جواب تمرین فکر میکردم و خوب دیوارهای بزرگتری که بودن و بهشون فکر میکردم نمیدونم چرا این موضوع بلد شد برام و حتی یه حسی من و کشوند دربارش کامنت هم بزارم خدا میدونه

مثال میزنم براش مثلا اگه برنامه ریزی من اونجوری که میخواستم با خط کشی هاش :))) جور در نمیاد تو هرکاری چه برنامه ریزی برای رفتن به مکان یا سفر مشخصی چه برنامه ریزی درباره مهمونی یا برنامه ای و چه برنامه ریزی و پلن از پیش تعیین شده برای حتی گفتار و رفتار ادم های اطرافم مثلا یادم میاد فوتبال تیم ملی با یه کشور خیلی مهمی بود و همه برنامه ریخته بودیم دوستامون دور هم خونه یکی از دوستامون جمع بشیم و ببینیم این موضوع برای سه سال پیش هست تقریبا خیلی یعنی میخوام بگم من تو سایت بودم و داشتم روی خودم کار میکردم حتی

بعد خونه اون دوستمون که میخواستیم بریم دوست صمیمی و همکار دوست پسرم بود و خونه شون با ما چنتا خیابون بیشتر فاصله نداشت و حتی از خونه دوست پسرمم نزدیکتر بود بهم و من کارامو داشتم انجام میدادم اها الان یادم افتاد تازه هم نقل مکان کرده بودیم و یکی دو روزی بود درگیر چیدمان و اسباب کشی و اینا بودیم فوری کارهام و راست و ریس کردم و کمک خانواده برنامه هم جوری چیده بودم حتی به مامانم گفتم شب میرم با دوستامون فوتبال ببینم اگه کاری داری الان بگو که انجام بدیم باهم تقریبا کارها هم انجام شده بود فقط کارهای برقی مونده بود و هنوز تی وی هم نصب نکرده بودیم برای همین مامانم خیلی غر نزد :)))

آقا ما کارها رو انجام دادیم و منتظر که بهم بگه یا بیام دنبالت یا حالا ماشین بگیرم برم تماس پیام بهش دادم گفتم چه خبر الان در چه حالی و اینا بنده خدا تو پیام گفت هیچی کارهاا رو انجام دادیم و اینا گفتم فلانی و فلانی و هم هستن؟ من بیام یا همتون پسرید؟ گفت اینجا خیلی شلوغ پلوغه نه بیا یا اره بیا اینجا خیلی شلوغ پلوغه دقیق متنش یادم نیست اما برداشت من :)))) وای خندم میگیره ها نااارحت شده بودم جوابش و ندادم و نجواااا که نگم براتون اره نمیخواد من بیام اونجا گفته شلوغ پلوغه یعنی نیا تورو کجای دلم بزارم میخوام فوتبال ببینم حالا تو مگه پسری فوتبال ببینی حتی قبلش هم قرار بود بیاد تی وی ما رو نصب کنه تا قبل فوتبال اونم شد پرونده نجواهام ک آره میخواست بیاد تو نری اونجا اصلا چطور فلانی و فلانی رفتن من چرا نباید اونجا باشم حالا اون کسی که مد نظرم بود اصلا خونه دوست پسرش بود اونجا و تقریبا دختر سینگل مجردی هم نبود نمیدونم این نجوای بیخود من از کجا اومده بود خلاصه لذت و به خودم محروم کردم و گفتم حالا که اینطوریه نمیرم تا التماسم کنه والا دیدم اصلا پیگیری نکرد حرص میخوردماااااا نیمه اول تموم شد زنگ زد گفت نیومدی چرا بیام دنبالت؟ منم گفتم مامانم اینجاست نمیتونم صحبت کنم اینقدر که لج داشتم ازش نمیخواستم صداش و بشنوم دارم میخندم و تایپ میکنم

بعد پیام دادم نه من نیام بهتره انگاری اونجا شلوغ پلوغم هست به خیالم اومدم تیکه بندازم اون بنده خدا هم نگرفت اصلا گفت باشه عزیزم هرطور راحت تری آره صدا ب صدا هم نمیرسه نیای بهتره اگه فوتبال برات مهم نیست من تموم شد میام تی وی تون و نصب میکنم تایم نداشتم من لجم فعال تر شد نگم براتون دیگه خیلی بچه گانه بود افکارم :)))

و این شروع همانا و تا فرداش به قولی پیرهن عثمان کردم بقول مامانم :))) مگه ول کن بودم بنده خدا اصلا هاج و واج مونده بود که چرا چگونه و چیشد اصلا دعواای شدید در حد کات اون بنده خدا مثل همیشه اروم و منطقی و حتی معذرت خواهی هم میکرد اگه باعث شده بود برداشت غلطی کنم من که همون شب اروم شده بودم و گفتم خودت به این نجواها و افکار پوچ نمیخندی ؟ ولی همون مقاومته نمیزاشت همه چی به همین راحتی تموم بشه و همش نرفتن و بلد میکردم تو ذهنم ناخواسته و یا خواسته

این مقاومت حتی در رابطه با ادمها بود بی دلیل یهو با یکی چند سال بد بودم اصلا نمیخوام خیلی بگم و انگار یه دوره ای هم بزرگ شده بود تو ذهنم ولی فهمیدم باگه فهمیدم غلطه روش کلی کار کردم همش میگفتم تو دوره های استاد و گوش دادی بالا پایین کردی عشق و مودت و به قول خودت قورت دادی اینا از کجا دراومد و خیلی زود برطرفش کردم و اصلا تغییراتم اینقدر ملموس و واضح هست که حتی برای ساعتی ثانیه ای لحظه ای هم برنگشتم به این مورد و اون اخلاقیات رهایی رو برای خودم خیلی تمرین کردم ساده گرفتن در مدار درست قرار گرفتن و اینکه من از ساعتها لحظه هام فقط لذت ببرم و چچیزی رو به راحتی و برای دلایل خیلی پوچ از خودم محروم نکنم و حتی این زاویه دید و تمرین کردم که هر اتفاقی میفته به نفع منه خیلیییی روی این باور کار کردم انصافا و دوره هم جهت دیگه گل و زد برام اون قسمتی که استاد عزیزم گفتن تو برنامه ریزی خداوند دخالت نکنید نخواهید که همه چیز مطابق میل شما پیش بره حتی الهامی بهتون شد خودتون و به اون راه نزنید که نه خدا حالا درسته شما گفتی این مسیر ولی مطمئنی این مسیر درست نیست؟

بقول رز عزیز من نمیدونم تو میدونی من اگه میدونستم اون وضع و حال زندگیم نبود و خیلی ساله که همیشه و هربار به خودم میگم ببین مثل استاد که هر ثانیه به خودش یاداوری میکنه توام بگو

خداایا هرآنچه دارم از آن توست *

تازه استااااد که استاد ماست و اینهمه سال دارن روی خودشون کار میکنن و دارن بهمون این و با عمل و آموزش تدریس میکنن همیشه میگن من باید هربار به خودم این و یادآوری کنم

این مثالی که زدم فقط یه گوشه و در یه حوزه خاص از مقاومت ذهنی یا همون دیوار بود که برای خودم کشیده بودم کلی دیوارهای دیگه از هر جهت و هر حوزه کشیده بودم که میشد باهاشون برج ساخت

هر لحظه هر ثانیه باید روی خودم کار کنم تا هیچ وقت برای لحظه ای برنگردم به ادم قبلی که بودم اون تجربیات و اون تضادها باعث شدن به جایی برسم که الان خدا رو هر لحظه و هر ثانیه سپاسگزار باشم

ممنونم ازتون استاد جانم دوستتون دارم هم شما و هم خانم شایسته عزیز مرسی از همه