تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۸ - صفحه 31

🟣🟣 از همون اول مسیر کوهپایه، خداوند یجوری انگار میخواست حواسمو جمع کنه. گفت: «محسن… امروز دیگه راه رفتن بسه.» اما خب مسیر فوق العاده بود، پر از تازگی… اما میدونستم حرفش حرف توجهه؛ حرف فرکانسه. فهمیدم نتایجی که تا الان داشتم، فقط تا زمانی ادامه دارن که من روی شخصیت و باورام کار کنم، نه روی کیلومترهایی که راه میرم. بعد خداوند گفت: «دیشب تا حالا چندتا سؤال ذهنتو درگیر کرده… بپرس.» آره خب همون چیزیه که همیشه زمزمه میکنم با خودم : لحظه بعدی زندگیت با فرکانس الآنت ساخته میشه. اگر این لحظه حواست به چیزهای اشتباه باشه، نمی تونی انتظار نتایج درست داشته باشی.

خندیدم و گفتم: «آره… راست میگی… اومدم کوه و یادم رفت… مرسی که یادم انداختی.» و دوباره یادم افتاد قانونی رو که هزار بار توی ذهنم مرورش کردم: محسن تا زمانی که شخصیتت تغییر نکنه، زندگیت هم همونه. اگر مدت هاست تجربه هام تغییر نکرده، یعنی هنوز درونم باید یه سطح بالاتر بره. خدایا شکرت … خدایا شکرت که مدام یادآوریم میکنی.

همه چی از خودم شروع میشه.

■ اولی: در مورد خوابی بود که دیدم. خداوند جان بهم فهموند که تو باید از یک سری آدم‌ ها و از یک سری مکان ‌ها دور باشی؛ اگه میخوای با آرامش اما طوفانی رشد کنی… اگه میخوای رسالتت رو تاقبل از مرگت به پایان برسونی؛ مثل خضر نبی(ع) که در پنهانی کاراشو می‌ کرد. مثل محمد که فقط خود خدا می ‌دونه اون سی روزها در غار حرا چه‌ها دید!! و چه‌ها شنید!! و چه تصمیم‌هایی گرفت!!! گفت بعضی ‌هاشون اونقدر فاصله فرکانسی باهات دارن که حتی وقتی بهشون فکر میکنی، شب تا سحر اذیتت میکنن؛ مثل همین یک هفته پیش‼️ بعضی هاهم دوست دارن با نبودنشون اذیتت کنن ، باید اعراض‌کنی و بسپاری شون ب ِ من و فکرتو رها کنی و ازشون دور بمونی.

■ دومی: در مورد یک تصمیم… برای حضور در یک جای جدید و یک رسالت جدید. باید اقداماتی میکردم. تا مقداری راه رو رفته بودم اما الان در یک سطح جدید از اون هستم و می ‌خواستم قدم بعدی رو از خداوند دریافت کنم. چند بار از خدا پرسیدم، اما خدا گفت نه، اینا نیست… گفت برای امروز‌سکوت کن فعلا و امروز دیگه پیگیریش نکن. گفتم چشـــــم. کاری هم به علتش نداشتم. شب ش فهمیدم که داستان این بوده که فقط باید گوشمو تیزتر میکردم و رهاتر از سابق می ‌شدم تا جوابها که جلو چشمم بود، حل بشه.

بهای نسبتاً سنگینی بابت این یادآوری پرداختم؛ اما در بهترین زمان ممکن بود و جبرانش خیلی ساده… .

■ سومی : که یه جورایی به دومی هم مربوطه… در مورد “امیر قربان”. من از سن چهار پنج سالگی مهدکودک میرفتم. یکی از بچه‌ های اونجا که از اقوام خیلی دور ما هم بود اسمش امیر و فامیلیش قربان بود. چون مادر هر دوی ما کارمند بودن، تصمیم گرفته بودن ما رو اینجا بذارن چون از مهد مطمئن بودن.

من چون هم تک‌ پسر خونه بودم مثل استاد عباسمنش، و اتفاقا و از قضا مثل استاد عباسمنش فرزند اول هم بودم و همچنین به واسطه بزرگ شدن توی خونه پدرم و مقتضیات شغل پدرم، توی همه‌ چی “اول بودن”، “رئیس بودن”، “مدیر بودن”، “زیردست داشتن” ؛ از همون طفولیت برام جز اولویتها بود. دیگه باید بگم توی خون م بود.

بعد از چند هفته که توی همون سن حدود 5 سالگی میرفتیم مهد، تازه دوزاریم افتاد که اون رفیق خانوادگیمون با اینکه از اقوام دور هم بود… هم اسمش “امیر” بود که یه جورایی معنی رئیس میده و هم فامیلیش “قربان” بود که توی ذهن کودکی من اینطور متبادر میشد: همه باید بله‌’قربان‌’گوی اون باشن ! و از قضا منم مثل استاد عباسمنش از همون کوچولویی قلدرمآب بودم‌ و یا یک چیزی رو باید خودشون میفهمیدن و به من میدادن، یا یک بار بهشون میگفتم و می‌دادن، یا یه جوری ازشون میگرفتم که میفهمیدن نباید اطراف من بپلکن جز اینکه هرچی من میگم همون بشه! خلاصه آدم یک‌ دنده و دیکتاتوری بودم… [ دارم از یک ‌کودک میگما]

این خصلت من و این چیزی که توی خون م بود، ادامه پیدا کرد. از کودکی تا دوران دبستان و حتی دبیرستان و بطور خفیف حتی‌ تا قبل از دوران کارشناسی ارشد . چه میدونستم قوانین خدا چیه؟ باور یعنی چی؟ الهام یعنی چی؟ احساس لیاقت یعنی چی؟ قانون رهایی یعنی چی؟ فراوانی یعنی چی؟

همه اینها تضاد بود… تا اینکه استاد عباسمنش قوانین کائناتی رو یادم داد. من باید از این تضادها چیزی میفهمیدم.

قبل از آشنایی با استاد عباسمنش، تنها چیزی که بالاخره فهمیده بودم همین بود که: ریاست و مدیریت با قانون رهایی و آزادی بی‌ حد و مرز، در تضاده و باید یکی رو انتخاب کنم.

نکته اینه: برخلاف تصور بقیه، ریاست و مدیریت ربطی به استقلال و رشد نداره؛ بیشتر شبیه زندانه.

با تمام وجودم سالها چشیدم که شهرت هیچ عاقبتی نداره جز اینکه نمیتونی “خودت باشی”. چون این قانون تاابد ماندگار خداونده که فقط در صورتی رشد میکنی و قانون رهایی رو اجرا میکنی، که خودِ واقعیت باشی

🟣 اون محسنی که در مسیر بازگشت مهدکودک بغض کرده بود و به مامانش میگفت: « مامان چرا اون اسمش امیره؟ امیر منم! چرا فامیلیش قربان ِ؟ قربان که منم! من دیگه نمیرم مهد! »… [ میدونم خندتون گرفته] ؛ همون محسن تصمیم گرفت در انتهای سنین جوانی و در دهه سوم زندگی، این دندون لق رو از وجودش بکنه و دور بندازه.

حالا محسن تنها امیدش خداوند بود. خدایی که یکی از اسماش “جبار ِ” ؛ =>> جبران‌ کننده. اگر این رو نمیدونستم، مطمئنا بخاطر علاقه به ریاست و تضادش با توجه آموزه ‌هایی که از استاد یاد گرفته بودم، زمین میخوردم.

□ خیلی سخت بود… بسیار سخت = فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا

● محسن مدیرعامل یک شرکت بود؛ سخت بود کناره‌گیری، اما کرد.

● محسن توی شهری بود که به خاطر شهرتش کارش زمین نمی‌ موند… اما اون شهر رو ترک کرد و هجرت کرد.

● محسن به پستی رسیده بود که آدم‌‌‌ های زیادی در دمادم بازنشستگی بهش میرسن، اما برای عاقبت‌ بِ خیری و برای خودِ واقعی بودن، رهاش کرد.

رها کردن این‌ها سختتر بود=> باید از آدم ها، لذت‌ ها و موقعیت ‌ها دل میکند. و منه محسن مثل استاد عباسمنش که از تهران دل کند؛ به توکل نام اعظم الله، به عشق چسبیدن به پای خدا، به عشق اینکه آروم‌ آروم از پای خدا بالا بره و روی شونه‌ های خدا بشینه…

دل برید. دل کند. مواضع جدیدش رو با خـــــدا در میون گذاشت و رفـــــت. رفــــــــــت :'(

اما الان از هر لحاظ بهتر از سابق هستم. وَمَا تَوْفِیقِی إِلَّا بِاللَّهِ/و هیچ توفیقی ندارم جز به یاری خدا.

Letting go is God’s guidance

🟢 بخش دوم

[که‌ نمیخواستم بنویسمش، یا حداقل در یک ‌کامنت جداگانه بنویسم؛ اما‌ الهام شد که بایدحتما در ادامه این بنویسی ، هنوز خودمم علتشو نمیدونم؛ اما گفتم چشم. ]

(اون بالا جمله اول این کامنت رو بخونین) ؛ راستی… اونقدر دیوانه‌ ی آغوش الهی بودم که تا که برگشتم خونه نفهمیدم کلاه م رو توی ماشین جا گذاشتم و نپوشیدم! اما اصلا سرما رو درک نکردم؛ چه حین بالا رفتن چه حین برگشتن. فقط یه هدبند کوچولو داشتم . همه این متن رو وسط کوهِ جنگلیِ سرد نوشتم.

~~~~~

اونجا بودم ؛ نسیم ها دوباره اومدن…

تند شدن… ؛ تبدیل شدن به بادهای بزرگ…

اما این بار فرق داشت.

همون حین قدم زدن ، وقتی فرکانس یک خواسته رو محکم به کائنات میگفتم، نسیم ِ عاشق از پشت میومد؛ بلند میشد و میرفت بالا و انگـــــار فریـــــادی پشـــــت خواسته‌ م بود… انگار میگفت: «آرههههه… همـــــینه… ! زودبـــــاشین… دست ‌به ‌کار شین براااش!»

باد داره ابرها رو صدا میزنه =>> سرده … این بادی که میاد همه جا سرده … سنگ بغل دستیم مثل یه تکه یخه…. اما‌ من سردم نیس :'( ؛نمیفهمم چرا .

باد داشت ابرها رو صدا میزد…. شنیدم که بهشون میگه : “محسن داره اپلیکیشن هواشناسی رو چک میکنه… ساعت 12 قراره شما ابرهای تنبل خودتون رو برسونین اینجا…؟ خب محسن ته دلش ناراحت شده… ساعت 12‌محسن ‌محل کارشه دیگه نـــــه اینجا‌… الانننن شما باید خودتون رو برسونین بالا سر‌محسن و ببارید… میشنوین یا نــــــــــه ‼️ محسن بارونِ آسه آسه و نم نم ِ وسطِ درختانِ انبوه ِ جای خلوتی مثل این ‌کوه رو دوست داره…. .”

به جلال و جبروت خداوند قسم، من فقط یک بار اَپ هواشناسی رو چک کردم… فقط یک‌ بار ته دلم یه غصه ریز خوردم که وقتی از اینجا برم ، تازه بارون میادش… امـــــا باد ده بار فریاد کشید .

دیگه نوشتنی ها رو تا حد مناسبی نوشته بودم… کاری نداشتم… باید میرفتم دیگه… بلند شدم از روی برگها خشک‌ پاییزی.. خودمو تکوندم… که برم…

یهو باد دوباره از پشت سرم بلند شد . اما اینبار اول بسمت زمین و آسمون… بعد دقیق پیچید و اومد توی سینه م !! سرمو بلند کردم… آسمون رو نگاه کردم… بدون اینکه لب باز کنم بهش گفتم چه خبرته !؟ چته ؟

اون باد ، تبدیل شد به نسیم…. گفت بشین! نپرسیدم چرا….

خواستم بشینم… گفت دقیق اونجا بشین ===>>> یه درخت قطور تر از بقیه درختا بود که این مدتی که اینجا نشسته بودم اصــــــــــلا ندید بودمش!!!

بازم نیازی ندیدم خودمو درگیرکنم که این درخت چطور یهو اینجا سبز شده ‼️(بقول استاد اِعراض کردم) . خب حتما من دقت نکردم و کور بودم‼️

رفتم که تکیه بزنم به درخت… دیدم دقیق پای همین درخت انگار یک‌ نفر با دستاش و با دقت کشیده روی زمین که هم صاف بشه هم یجوری برگ ها و زمین باجزییات چیدمان بشه که شلوارم کثیف نشه!!! الله اکبر! :'(

[ ○ خدایــــــــــــــــــــا تو دیگه مگه بنده نداری که اینجوری‌ چسبیدی منو ولم نمیکنی ؟ ● خدا: آره دارم ، هرکی ‌منو بخواد و بهم اجازه بده ، من بیشتر میخوامش] = لحظه ای از ذهنم این‌ دو جمله رد شد و بغض کردم . یه بغض عاشقانه…. نه از اون مدل مهدکودکیِ سی و خورده ای سال پیش… . و اون جواب رو شنیدم .

آره ، نشستم ، پشتم به درخت قطور ‌، زیرم یه قطعه ای که با مسیر کوه و مسیر برگهای پاییزی و منطقه فرق داشت.

🟡

میگم ؛ آخه چجور میشه یه نسیم هم سردی بده !هم نذاره تو سردت بشه !

اصلا یجوری توی این محیط… وسط درختا… این نسیم سرد… سکوت برقرار کرده و اجازه نمیده درختا لام تا کام حرف بزنن مثل هفته قبل…. انگار‌ همه ‌ازش‌ حساب میبرن و مُبصرِ کلاسه….

داره به درختا با سرد تر‌کردن هوا…‌میگه : هیییییس مهمون داریم…. محسن اومده حرف داره … باید گوش بدیم… ما کائنات فقط یه جواب داریم ” بله قربان‌” ؛ ” چشم قربان”

[ فکر‌کنم الان فهمیدم چرا جانان گفت این دو متن باید پشت سر هم بنویسی…‼️ ؛ خدایـــــــــــــــااا ]

آره ، دوباره نشسته بودم. اما دوباره گوشیو درآوردم و مشغول ویرایش همین نوشته شدم کنجکاو شده بودم بدونم باد چه کارم داره که گفته بیا بشین اینجا !!

دقیق نفهمیدم چند دقیقه گذشت یا شایدم به حوالی یک ساعت رسید… نمیدونم.

اما یه صدای ریزش آروم برگ پاییزی از درخت رو پشت سرم احساس کردم، انگار که چند نفر پشت سرم از راه رسیده بودن و آروم آروم داشتن درختا رو تکون میدادن که برگاشون روی زمین بریزه… و چون درخت قطور بود نمی‌تونستم پشت سرم رو ببینم… اما “بازم برام مهم نبود پشت سرم چخبره” ؛ چون میدونستم همیشه در حفاظت پروردگار هستم‌ .

همینطور که چشمام روی گوشی بود داشتم از ابزار تبدیل صدا به متن استفاده می‌کردم و حتی نمیخواستم سرمو بالا بیارم… توی ذهنم به باد گفتم تو که میتونی پشت سرمو نگاه کنی چه خبره! این صداها چیه ؟ داره هی زیادتر میشه!

باد آروم شد و دوباره تبدیل شد به نسیم؛ بهم گفت : “من آروم شدم که خودت بشنوی ،دیدن نیاز نیست” .‌ یهو جا خوردم و سکوت کردم.

اما بازم هیچ کاری نکردم و ‌مشغول همین کاری که دوست داشتم بودم و مینوشتم و هی مینوشتم .

نسیم دیگه خیلی آروم شد… بهم گفت : ” اگر نمیخوای سرتو بیاری بالا ، اگر نمیخوای از نوشتنت دل بکنیو حتی گوش بدی، لااقـــــل “بـــــو بکش” دیگه الان حتی شنیدنم لازم نیست محسن نفـــــس عمیـــــق بکش :'(:'(

و… … نفـــــس کشیـــــدم…

با نفس عمیق کشیدن و بو کشیدن اونقدر تعجب کردم که نفسم 10 15 ثانیه توی سینه حبس شد!

آره………. :'(

خودش بود :'(

خودِ خوش بوش بود :'(

خود لطیفش بود :'(

خود خوش صداش بود :'(

🟣 “بـــــارون بود 🫂 🩵🩷️

مثل اینکه ابرها به دستور باد و صاحب باد خودشون رو رسونده بودن :'(

دیگه چی بگم‌؟ آخـــــه چی بنویسم که حق مطلب ادا بشه :'(

نمیدونم کدوم هدیه توی دنیا میتونه اینقدر منو شاد بکنه! هیچ خونه و هیچ ماشین و هیچ حضور آدمی فکر نکنم بتونه انقدر به اندازه این پشتیبانیِ زیبا و عاشقانه ی خدا منو شاد بکنه .

● شوکه شده بودم . فقط تنها کاری که تونستم بکنم گوشیو بندازم تو جیب کناری کاپشنم و زانومو توی بغلم جمع کنم سرمو بذارم روی زانوم و زیر همین درخت که محافظ من بود که خیس نشم و تنش بالشت من بود که تکیه کنم… آروم آروم گریه کردم :'(

من از خدا خجالت میکشم که اینقدر عاشقی وحمایت بلده ، اما من چیزی برا ارائه توی این رابطه اصیلِ عاشقانه و سراسر مهربونی بلد نیستم :'(

○ منه بنده ی…. ، فقط بلدم بگم لیاقتم فلانه… میخوام و رهـــــا کنم.

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ ثُمَّ انْظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ / بگو در زمین سیر کنید، سپس بنگرید چگونه خداوند آفرینش را آغاز کرد.

~~~~~ □~~~~~

■ این قسمت رو روزای بعد دارم مینویسم : امروز خیلی راحت تر هستم توی این سایت نسبت به هر روز دیگه. چون توی فایل صوتی ” تغییر را در آغوش بگیر 17 ” شنیدم که چگونه و خیلی راحت مردها در حضور چند صد نفر گریه میکردن …. . آخه من خیلی جلوی خودم رو میگرفتم که توی متن هایی که مینویسم، مخاطب فوقش فقط ده درصد ِ گریه هام رو بفهمه …. اما اون باورهای قدیمی هم که نمیذاشتن راحت بنویسم، امروز پـــــاک شد… ؛ حداقلش اینه‌ که راحت مینویسم. میخوام خیلی بیشتر خودم باشم… توی این سایت بهشتی.