تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱ - صفحه 44

به نام خدایی که هرچه دارم از اوست …

سلام خدمت استاد عزیزم و هم مداران گلم

متن من یکم طولانیه، خیلی دلم میخواست اینارو بنویسم ، زندگی من خیلی خیلی نکات بُلد و واضح داره، پر از شگفتیه، به معنای واقعی پر از رد پای خداست … این متن گوشه ی خیلی کوچیکشه ،امیدوارم بتونم کمکی کرده باشم با این توضیحات..

من توی زندگی حرکت‌های زیادی انجام دادم که قبل از اینکه دنیا بخواد منو مجبور کنه، خودم پیش‌قدم شدم.

اولین بار که این روحیه رو نشون دادم، دوران راهنمایی بود. من توی مدرسه‌ی تیزهوشان درس می‌خوندم، و اولین تصمیم بزرگی که گرفتم این بود که در آزمون ورودی تیزهوشان برای دبیرستان شرکت نکنم.

اون موقع، این تصمیم یه تابوشکنی بزرگ بود، ولی حالا که 34 سالمه، می‌دونم یکی از درست‌ترین تصمیم‌های زندگیم بوده.

اتفاق مهم بعدی وقتی افتاد که من دانشجوی رشت بودم. یادمه روز اولی که وارد دانشگاه شدیم، همه می‌گفتن:

«خاک رشت خیلی گیره، یا اینجا ازدواج می‌کنی یا برای همیشه می‌مونی!»

و راستش اون 4–5 سال دوران دانشجویی واقعاً از بهترین سال‌های زندگی من بود.

همه‌چی برام فراهم بود — خونه داشتم، ماشین داشتم، حتی کار هم نمی‌کردم، بابام کارتشو داده بود دستم… انگار توی یه رویا زندگی می‌کردم.

اما سال آخر، بدون هیچ دلیل منطقی یا خاصی، یه روز تصمیم گرفتم همه‌چیز رو ول کنم و برگردم خونه‌ی بابام.

خونه‌ی مجردی‌مو پس دادم، از اون زندگیِ راحت بیرون اومدم و برگشتم پیش خانواده.

هیچ‌کس نمی‌تونست تصمیمم رو درک کنه.

همه با تعجب و حتی دلسوزی می‌گفتن: «چطور تونستی؟ وسط عشق و حال برگشتی خونه‌ی بابات؟»

اما من فقط به یه حس درونی گوش دادم — حسی که هیچ توضیحی نداشت، فقط می‌دونستم باید این کارو بکنم.

یکی دیگه از تصمیم‌های بزرگ زندگیم این بود که با وجود اینکه همیشه دانش‌آموزی درس‌خون و زرنگ بودم، سال آخر دبیرستان تصمیم گرفتم غیرحضوری بخونم.

اون موقع، همه شوکه شدن — پدرم، مادرم، حتی مدیر مدرسه.

چون من «امید پزشکی مدرسه» بودم،

اما هیچ‌وقت از خودم نپرسیده بودم که آیا واقعاً دلم می‌خواد پزشک بشم یا نه. فقط چون بقیه انتظار داشتن، اون مسیر برام درست فرض شده بود.

اون سال، باز هم یه تابوشکنی دیگه کردم. بدون اینکه رضایت کسی رو داشته باشم، تصمیم گرفتم کنکور زبان بدم.

حالا بعد از این همه سال، فهمیدم که من آدمِ کارهای تکراری یا زمان‌بندی‌شده نیستم — برام مثل مرگه.

من نمی‌تونم توی چارچوب زندگی کنم.

پزشکی برای من چیزی جز یه عنوان قشنگ و یه رؤیای پدرم نبود؛ رؤیایی که می‌خواست باهاش بگه زحمتاش به ثمر نشسته.

یکی دیگه از اتفاقاتی که قبل از اینکه دنیا بخواد منو هل بده، خودم انجامش دادم، مهاجرتم بود.

همه‌چیز انقدر سریع و بی‌برنامه پیش رفت که هنوزم وقتی بهش فکر می‌کنم، شُک می‌شم.

در عرض دو ماه، هم انگشت‌نگاری رفتم، هم ویزا گرفتم، و دقیقاً دو ماه بعد از تصمیمم، روی خاک کانادا بودم — همین‌قدر عجیب، همین‌قدر غیرمنتظره.

از اون موقع تا حالا، هر وقت بهش فکر می‌کنم، با خودم می‌گم بعضی تصمیم‌ها رو عقل نمی‌گیره، فقط دل راه رو نشون می‌ده.

یکی از کارهای جسورانه‌ای هم که بعد از اومدن به کانادا انجام دادم، زمان کرونا بود — وقتی همه از شهرهای شلوغ فرار می‌کردن و می‌رفتن شمال برای خلوتی، من برعکس همه، از شمال به سمت دان‌تاون اومدم.

اون موقع خونه‌ها توی مرکز شهر خیلی ارزون‌تر شده بودن، و من تونستم یه پنت‌هاوس عالی تو یه ساختمون پر از امکانات بگیرم.

هرکسی می‌شنوه به چه قیمتی اون خونه رو گرفتم، باورش نمی‌شه!

من با همون سر و شهود درونی‌ام، یه روز فقط با یه کوله‌پشتی راه افتادم و دنیا رو گشتم.

با یه کوله، شب‌ها توی مزرعه‌ها خوابیدم، توی هتل‌های پنج‌ستاره خوابیدم، توی خونه‌ی مردم خوابیدم.

تنها معیارم همیشه حس درونیم بود.

به خودم می‌گفتم: «به این آدم چه حسی دارم؟ می‌تونم امشب رو توی خونه‌اش بخوابم یا نه؟»

و همیشه هم به همون حس اعتماد می‌کردم.

اما از اون طرف، یه بار فقط یه غریبه توی مترو بهم لبخند زد،

و یه چیزی درونم گفت باید برم.

با تمام وجودم احساس خطر کردم، از جلوی صندلیش بلند شدم و رفتم.

شهود من بزرگ‌ترین راهنمای زندگیمه.

هر وقت بهش گوش دادم، بهترین تصمیم‌ها رو گرفتم — حتی اون‌هایی که از بیرون کاملاً غیرمنطقی به نظر می‌رسیدن.

ولی واقعیت اینه که درست‌ترین تصمیم‌های زندگیم همون‌هایی بودن که از دل اومدن، نه از ذهن.

چیزهایی هستن که عقل نمی‌تونه براشون توضیح پیدا کنه، چون از جایی میان که فراتر از فکره.

اما خب، بخش شخصیت من یه قسمت تیره هم داره.

اونم بیشتر مربوط می‌شه به ترس من از شکست‌های مالی.

از بچگی همیشه می‌شنیدم بابام می‌گفت:

«اگه ما زمین بخوریم، دیگه کسی نیست دست‌مون رو بگیره.»

یا با جملاتی مثل «باید این کلاه رو بردارم بذارم اون یکی تا یه چیزی بگیرم» بزرگ شدم — یعنی همیشه باید چیزی رو بفروشی تا بتونی چیز دیگه‌ای بخری.

پدرم همیشه می‌گفت: «دختر من، تو چی می‌دونی؟ مردم چی می‌کِشَن؟»

هر وقت هم می‌خواستم کار کنم، با لبخند می‌گفت:

«مگه چقدر حقوق می‌گیری؟ هفتصد هزار تومن؟ بیا، این یه میلیون برای تو.»

و همین باعث شد که من همیشه توی حاشیه‌ی امن مالی پدرم بمونم، بدون اینکه یاد بگیرم چطور مستقل زندگی کنم.

برای همین، شکست مالی برام همیشه دردناک بود.

تا اینکه بعد از مهاجرتم به کانادا، بالاخره باهاش روبه‌رو شدم.

کردیت‌کارتم تا سقف پر شده بود، بدهی بالا آورده بودم، مجبور شدم ماشینم رو که تازه خریده بودم بفروشم.

تمام هزینه‌هامو قطع کردم — حتی باشگاه رو کنسل کردم.

من حتی یه آب معدنی بیرون نمی‌خریدم، فقط برای اینکه قسط‌هامو بدم.

بعد از هشت سال مهاجرت، به جایی رسیدم که نه‌تنها پس‌انداز نداشتم، بلکه زیر صفر بودم، با بدهی.

اما همین تجربه، با تمام دردش، بزرگ‌ترین درس مالی زندگیم شد.

فهمیدم باید یاد بگیرم روی پای خودم وایسم — نه فقط از نظر روحی، بلکه مالی هم.

درد داشت، اما دردم مسیر یادگیریم بود.