تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳ - صفحه 28 (به ترتیب امتیاز)

روز سی و دوم

به نام خداوند بخشنده و مهربان

سلام

این فایل نشانه امروزم بود. خیلی برایم جالب روز قبل هم یکی دیگر از فایلهای پروژه تغییر نشانه من بود. راستش من الان چند ماه است که با توجه به آموزه های استاد همه اش می گفتم باید یک تغییری ایجاد کنم ولی نمی دانستم آن تغییر چیست.

تغییراتی را با شروع پروژه تغییر نوشتم . 4 مورد بود

1- حذف قند و شیرینی و نوشابه و بستی از خوراک که الان نزدیک به دو ماه است این موارد حذف شده البته قند مصنوعی یعنی خرما و عسل را در خوراکم دارم.

2- توجه به نکات مثبت پسرم که در سن نوجوانی است و گاهی یک سری چالش هایی داشتیم و الان خدا رو شکر خیلی بهتر شده است

3- تمرین مهارت رانندگی

4- چهل روز هر روز یک کامنت در سایت.

امروز که این فایل نشانه ام شد احساس کردم با این تغییرات باز هم دلم راضی نیست و وقتی از سکون گفت، یک حسی به من داد چرا سکون، من که دارم حرکت می کنم یا الان نزدیک به 3 ماه می شود که کلاس پینگ پنگ می روم در هر صورت کارهایی می کنم. چرا سکون؟

احساس کردم حس و حالم شبیه چند سال پیش نیست یک چیزی تغییر کرده است چرا؟

آن اشتیاقی که سالها قبل که تازه با این مباحث اشنا شده بودم درونم تغییر کرده. قبلا در یک کامنتی از دوستان این را به پختگی تعبیر کردیم مثل شور حال جوانی و پختگی میانسالی .

اما من دوست دارم همیشه آن شور و حال داشته باشم. ان اشتیاق. بعد دیدم که با این تعبیر و بهانه یواش یواش از مقدار فایلهایی که گوش می کنم کم شده.

یعنی قبلا اگر هر زمان که گیرم می امد فایل گوش می کردم الان کمتر شده. یعنی الان هم زمانهایی که بیکار بشم فایل گوش می کنم اما زمانم با چیزهایی پر شده که بیکار نمی شم. به نوعی چیزی هست که می بینم در روز ساعات گوش کردن به فایلها کم شده است.

یادم افتاد که زمانی فایل ها را واو به واو می نوشتم .

الان می گم گوش می کنم ولی وقتی خیلی بنویسم دستم خسته می شه یا سرعتم میاد پایین به جای نوشتن بیشتر فایل گوش می کنم. در حالیکه دقیقا داره تمرکزم میاد پایین می فهمم.

حتی فایلهای دوره هم جهت با جریان را اینگونه تعبیر می کردم چون دارم سپاسگزاری می کنم در مومنتوم مثبت هستم پس حالا اگر تجسم کردن برات سخته بی خیالش بشو. در حالیکه با اینکه تجسم کردن خیلی برام سخت بود و ذهنم اصلا نمی توانست راحت تصویرها را بسازد اما همان اندک را که قبلا می ساختم و دقایق کمی بود کاملا نتایج را خلق می کرد. این را چند بار نوشتم تا یادم نرود چه نتایجی از آن گرفتم.

یادم می آید چند سال پیش که تازه با مباحث آشنا شدم احساس کردم شهر زندگیم برای آرزوهام و جنس تجربه هایی که می خواهم از آزادی بیشتر طبیعت زیباتر نمی تواند پاسخم را بدهد و بنابراین به یکی از شهرهای شمالی مهاجرت کردم و این چند سال بهترین سالهای زندگیم را گذراندم.

الان چند ماهی است که می گویم دوست دارم باز هم تغییر کنم به یک شهر دیگر.

احساس می کنم اینجا را خوب زندگی کردم و دوست دارم شهر جدیدی را تجربه کنم اما الان زنجیرهایی پای من را بسته اند.

– بچه ها به سال های آخر دبیرستان نزدیک می شوند و ممکن است تغییرات باعث شود در امتحان کنکور و هدفشان خلل ایجاد کند.

– الان که خشکسالی همه جا را گرفته و همه می خواهند بروند شمال کشور زندگی کنند تو چرا می خواهی اینجا را ترک کنی.

دو تا ترمز که خیلی در من قوی است . البته ترمز دوم به اندازه اول قوی نیست با اینکه از باور کمبود نشات گرفته است. احساس می کنم فراوانی نعمت هر جایی که بروم از جانب خداوند به سویم روان می شود نگران آن نباشم.

ولی ترمز اول وقتی بخواهم به تغییر و تحول این شکلی فکر کنم سخته چون دخترم سال دهم است و ممکن است آسیب ببیند.

چون مدام می گوید بگذارید من دبیرستانم تمام شود. گاهی بی خیال می شم می گم بگذار چند سال دیگه به ان فکر کن الان اهداف دیگری برای خودت بریز. فکر می کنم خیلی باورهای محدود کننده در آن هست.

هر چند عقل و منطقم کاملا مجابم می کند تصمیم درستی است و الان وقت مهاجرت نیست. البته هیچ چیزی از مهاجرت الان مشخص نیست ولی من حتی در ذهنم هم جرات فکر کردن به آن را ندارم . این قسمت برایم مهم است که حتی به خودم اجازه نمی دهم به ان فکر کنم.

می اندیشم هر چقدر بیشتر فایلها را گوش کنم و ذهنم را با آن بمباران کنم، ذهن منطقی کمی ساکت تر می شود و اینقدر منطقی فکر نمی کنم . در عین حال توکل و ایمانم بیشتر می شود که اگر دخترم بخواهد درس بخواند هر جایی خودش را وفق می دهد در کل به این نتیجه رسیدم قدم اول این است که بیشتر تلاش کنم فایلها را گوش کنم و از زمانهای بیهوده بیشترین استفاده را ببرم چون این سکون را احساس کردم. تا خدا قدم های بعدی را به من بگوید.

انشالله .