تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۱ - صفحه 21 (به ترتیب امتیاز)

آیا هم‌اکنون در زندگی‌تان “نشانه‌ای” وجود دارد که به شما می‌گوید زمان تغییر فرا رسیده، اما شما به دلایلی (ترس، عادت، نگرانی از نظر دیگران، یا…) از انجام آن طفره می‌روید؟

ج: بله، پنیرها خیلی وقته نیست یا جا به جا شده!

آن نشانه چیست؟

ج: بی پولی و کم شدن نعمت و برکت، روابط و رفتار نامناسب و درب و داغون با همه، نبود سلامتی و درگیر انواع و اقسام حال بد روحی و جسمی مختلف شدن! آرامش نداشتن، با وجود تلاش فراوان برای انجام کارها و امور مختلف هیچ کاری از پیش نرفتن! مثل فروش نرفتن خونه، و و و خیلی امور دیگه..

چه چیزی شما را از عمل کردن باز می‌دارد؟

ج: بیشتر مشکلات مربوط به سلامتی و بی حال بودن و عواقبی که داره و باید دارو مصرف کنم و فشار جسمی و حال بدی که بهم دست میده و کلا علائمی که داره و ضربه روحی زیادی که کلا بهم وارد کرده، که هی باید مدام نگران باشم و نهایتا بتونم مثلا مدت زمان کمی رو به کاری یا فعالیتی بپردازم و مشکلات کلا مربوط به سلامتی، خدا ایشالا به همه سلامتی بده همینطور به من.

ولی کلا مشکل من با 《نشدن》ها بوده و هست! اینکه بخدا من هرکاری کردم و هرچیزی که به ذهنم میرسید انجام دادم و پیگیر بودم و تلاش میکردم، هز اقدامی هر فکری هر ایده ای که به ذهنم میرسید بارها انجام میدادم، ولی این نشدن ها کلا حال منو گرفت! و این شد که من هی بعد مدتی یه شوک به خودم میدادم پاشم یه کاری کنم حرکتی چیزی بزنم برای زندگی ولی باز استاپ میشدم و نهایتا دیگه این اواخر کلا بیخیال زندگی شدم و تمام باورام و همه ی کار کردنام روی خودم و باورسازی و این مسیر که فکر میکردم تنها راه سعادت و خوشبحتی و موفقیت از همینجا همین مسیر میگذره و خدا منو به اینجا و استاد کشونده بود سالها قبل، همش الکی بود و سره کاری و من محکوم به شکستم انگار!

مشکلم با سردرگمی و نبودن و ندیدن نشانه ای اصلا! یا دست کم تو در و دیوار بودن نشانه ها و نتایج! و یا شک و دو دلی ایجاد شدن.

و اگر قرار بود امروز، همین حالا، یک قدم کوچک به سمت آن تغییر بردارید، آن قدم چه می‌توانست باشد؟

ج: کندن و رفتن از اینجا از شهر و دیارم از منطقه امنم از خونه و زندگیم رفتن به شهر یا کشوری دیگه حتی! که بسیار بسیار زیاد هم فکر کردن بهش احساسمو خوب میکرد و هم شوقش رو داشتم و هم فکرم همیشه روش بود.(که دیگه وقتی به موقعش نمیشه چیزی، کلا رگم زده میشه و اگرم یه زمانی بعدها بخواد واسم بشه که احتمالا هم من نمیدونم و حواسم نیست و در جریان نیستم، دیگه اونموقع من نه تو فرکانس مناسبشم و نه حوصله و رمق و انگیزه ای مونده که بخواد چیزی بشه و پیش بره)

از آدمای زندگیم دور شدن و روابط جدید ساختن.

ولی به والله قسم به هرچیزی که قبولش دارید نشد! قبلا تلاش کردم نشد و به در بسته خوردم و با اوصافی که گفتم از وضعیت جسمی و روحی چند ساله اخیر زندگیم، خسته شدن و کنار کشیدن و استاپ شدن.

نشونه ای ندیدن، کارها پیش نرفتن!!

تماس با یکی دو نفری که فکر میکنم ممکنه نشونه های جدید باشن و باید اقدامی بکنم، مخصوصا در جهت مهاجرت به شهر و دیار دیگه.

نشونه جدیدی که همین روزها دریافتش کردم در جهت شاید حرفه و مهارتی جدید یاد گرفتن و پا در عرصه جدیدی تو زندگیم گذاشتن! که فکر میکنم ممکنه استعدادشو ذاتی داشته باشم، همچنین توی تمرینات مدتها قبل و کار کردن روی دوره احساس لیاقت بهش پی برده بودم و ایده ها رو نوشته بودم.

چون باید یه جور تستی هم بدم، آخه اینو از این رو نوشتم که نشانه ای واضح و شفاف و جدید دیدم همین یکی دو شب پیش که کلی چیز جدیدا دستگیرم شده بود و کامنت هم گذاشتم رو سایت، و خب اینم بگم که خیلی برام جالب بوده و خودِ الان هم جالب تر شد : ) و خنده اومد رو لبانم.

ایده های دیگه ای هم هست، ولی میتونم بگم اون یکی دو ایده بالاتر که گفتم بهتر و واضح تر هستند. ولی یکم گیر هم دارم که امیدوارم خدا خودش کمک کنه و نجاتم بده ببینم واقعا وقتی من تصمیم به اجرا بگیرم، نشونه دقیق و واضح میاد و باقیشو جور میکنه که من قلبم ایمان بیاره و مطمئن بشه که همین بود خودش بود درست بود!!! یا بازم قراره مثل قبل..

اینم بگم الان خیلی زود خودمو مجاب کردم بیام زود بنویسم همین یه تیکه کامنت رو مخصوصا مربوط به بخش تمرین رو، چون خیلی حس میکردم سنگینی میکنه رو دوشم و هزارتا حس و حالت میخواست پیش بیاد و بیحالی و بی حوصلگی هم داشتم، ولی خودمو مجاب کردم بیام بنویسم و خودمو مسئول و موظف دونستم بیام اینو انجام بدم و جواب بدم، چون میگم ذهنم داشت هزار جور دنگ و فنگ و سنگ مینداخت که نیام و انجامش ندم و بیخیال شم، ولی من گفتم نع! باید همین حالا اگه مردمم انجامش بدم!

* یه چیزی بگم، خواهشا و خواهشا و خواهشا! دوست عزیزی که داری این کامنتو میخونی با چشمای قشنگت، لطفا خواهشا جواب نده و ریپلای نزن! چون من اینو برای خودم و خدا و استاد نوشتم، و چون ازم خواسته شده که بیام بنویسم! و الا من مرض ندارم از خودمو وضعیت ناجالبم بگم و حوصله هم ندارم و کار احمقانه ای هم هست واسم که بخوام با وجود اینکه ملت ممکنه تو دلشون بگن “اِه این همونیه که همش مایوس و ناامیده و گله شکایت میکنه و قانون رو درست نفهمیده و ما همه داناییم و نتیجه گرفتیم و استاد شدیم!!” -_- :\ : )

.. باز دوباره بخوام بیام بنویسم از خودم، خواهشا نکن اینکارو! ممنون.

خدایا این تیکه هم واسه خودته: کمی بالاتر نوشتم حین پاسخ دادن که در همون حین خنده هم بر لبم اومد و شاید چیزی دستگیرم شده باشه و شاید راه ها و درها باز شده باشه نمیدونم خدایا، و حتی نمیخوامم بگم و یا فکر کنم که بگم قربونت برم منکه قبلا بارها تلاش کرده بودم و مرد عمل بودم و امتحان کردم راه ها رو و الهامات و شهودی رو که به دلم میفتاد و فکر میکردم درسته، ولی چیزی نمیشد..

امیدوارم بشه، اینبار بشه و خدایا من نمیدونم، تو میدونی تو عقل کلی تو آگاه مطلقی، تو همه آگاهی هستی تو همه چیزی تو دانای مطلقی تو قادر مطلقی، من نمیدونم من نمیفهمم من درکم وابسته به توست، من عاجز و ناتوانم در مقابل فهم و بزرگی و عظمت و داناییه تو..

خودت دستمو بگیر و راه نشونم بده..

در خصوص چشمک و موضوعات و توضیحاتی که رو این گام نوشتین استاد بعد بازم شاید چیزایی اومدم نوشتم تو کامنت یا کامنتای دیگه، ولی الان در این زمان باید میومدم این تیکه تمرین رو مینوشتم.

سپاسگزارم