تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳ - صفحه 19

بنام خداوند رزاق و وهاب

خداوندی که غیر ممکن رو ممکن می کنه

سلام به استاد ابراهیمی و نازنینم، سلام به استاد شایسته ی دوست داشتنی، سلام به دوستان عزیزی که داریم بر خلاف جریان آب، برخلاف اکثریت جامعه، آگاهانه برای رشد شخصیتمون تلاش می کنیم…

خدایا شکرت که تا اومدم بنویسم از ذوق این مسیر، از شوقی که تو دلم دارم اشکام جاری شد…

خدای مهربونم شکرت که این لطف رو به من داشتی و من رو در این مسیر قرار دادی…

شکرت که همواااره در حال هدایت منی، دستم رو محکم تو دستت داری و هرازگاهی یه فشاری هم می دی که یعنی حواسم هست، نگران نباش به مسیرت ادامه بده.

استاد جانم فعلا کامنت این گام رو می ذارم و به خودم قول می دم در اسرع وقت غیبت گام دو رو جبران کنم. البته دلیلش تنبلی و اینجور چیزا نبوده، یه مشغولیت دلی فوق العاده بود که کلی حس خوب ایجاد کرد.

استاد چقدر مثالای خوبی زدین از اینکه در حرکتمون همیشه استمرار داشته باشیم، آب هم راکد بمونه فاسد میشه. اصلا سکون با ذات ما همخونی نداره و هممون این رو تجربه کردیم که وقتی حرکت نمی کنیم وقتی بی انگیزه میشیم چه حس منفیی تو دلمون ایجاد میشه. دقیقا یادمه وقتی مقطع فوق لیسانس رو تموم کردم قبلش به خودم می گفتم من می رم یکماه فقط استراحت می کنم، می خورم و می خوابم، انقدر که بخصوص اون چندماه آخر فشار اومده بود بهم. ولی جالب اینه که استاد به یک هفته نرسید دیدم اصلا احساس پوچی می کنم، بمونم خونه هیچ کار نکنم؟ عین یه معتادی بودم که مواد بهش نمی رسه :)))

پا شدم رفتم دانشگاه و با همون استاد راهنمام صحبت کردم و گفتم درسته تصمیم دارم برای دکتری اپلای کنم برای فلان دانشگاه سوییس (چون چندماه قبلش برای یه سمینار به همراه یه استاد دیگه رفته بودم سوییس و کلی این خواسته در من شکل گرفته بود که اونجا دکترا بخونم و به این نتیجه رسیده بودم که ایران دکترا نخونم) ولی تو این یکسال نمی خوام فقط خونه بمونم و درس بخونم. اون بک ماه استراحت هم نمی خوام، می خوام از فردا بیام آزمایشگاه و کار کنم تا مقاله بیشتری داشته باشم برای اپلای… اونم از خداش بود و موافقت کرد و خلاصه من نزدیک یکسال تو آزمایشگاه اون استاد کار کردم و از مقطع فوقم بجای یکی دوتا، چهارتا مقاله داشتم. بعدم که داستانای دیگه ای پیش اومد و من با اینکه پذیرش گرفتم تصمیم گرفتم سه ماه قبل از کنکور دکترای ایران، بخونم و اگر قبول نشدم برم اونور (بیشتر بخاطر باور محدود کننده ای که دارم مامان و بابام رو تو اون شرایط تنها می ذارم بعد از رفتن برادرم). و همون دانشگاه تهران رتبه ی دوم قبول شدم و با همون استاد فوقم ادامه دادم.

مورد دیگه تو کار الانم هست، در مورد لذت یادگیری. استاد من هم خیلی از یادگیری چیزای جدید لذت می برم، سال کاری گذشته و قبل از اینکه برم مرخصی زایمان من پروژه ای داشتم که حداقل سه روز باید کار اکسپریمنتال تو آزمایشگاه انجام می دادم و دو روز دیگه هم دیتاهای اون کارا رو بررسی می کردم. کار امسال من که بدون اینکه خودم حرفی زده باشم از طرف مدیرم پیشنهاد شد این بود که تکنولوژی های جدید تو زمینه ی باتری و ذخیره انرژی برای ماشینای برقی رو بررسی کنم و تِرَک کنم و پیشرفتشان رو گزارش بدم. خلاصه من بیشتر امسال رو داشتم راجع به باتری‌های با شیمی متفاوت از باتری های فعلی یاد می گرفتم و بعد چک می کردم خب کدوم کمپانی داره رو این باتریا کار می کنه، کدوم کمپانی نتایج بهتری داره، چقدر میشه به این تکنولوژی امیدوار بود و ازین کارا… و بقدری برام لذت بخشه که حد نداره، ضمن اینکه خیلی ساده تر هم هست. من اگه در طول روز به هر دلیلی نرسم اون مقدار کاری که باید انجام می دادم رو تموم کنم، خیلی راحت شب تو خونه می تونم بشینم سرش. و خداوند رو هرروز شکر می کنم که تو این زمینه من رو آسون کرده برای آسونی ها.

دو سه روز پیش که داشتم با فاطمه جانم تلفنی صحبت می کردم (درحالی که با سعیده جان رضایی پیش مامان بودن و ما این سر دنیا کلی ذوق کرده بودیم از این دیدار قشنگ) تو حرفاش از قدم چهار، جلسه ی چهار می گفت که باعث این حرکتش برای شکستن مقاومتهای ذهنیش شده، و من دیروز این جلسه رو گوش دادم و چقدر مرتبط بود با این پروژه ی تغییر را در آغوش بگیر…اینکه باید حرکت کنیم، باید مچ این ذهن توجیه گری که داره بهونه میاره رو بگیری چقدر این جمله رو دوست داشتم و قشنگ اون تلنگره برام ایجاد شد که چند وقته داری به این موضوع فکر می کنی قدم اولت رو بردار. شروع کن. امروز می خوام یه اهرم رنج و لذت برای این اقدام بنویسم و به امید الله مهربان شروعش کنم.

استاد راستی تو این داستان تولد شاگرد زرنگاتون که کلی رزق بی حساب برام داشت، یه یادگیری قشنگ هم برام بود. داستان از این قراره که تو این یکسال گذشته هربار تولد یکی از دوستان نازنین بهشتی بود فاطمه جان اکثرا با ذوق و سلیقه ای که داشت یک کلیپ تبریک درست می کرد و کلی حس خوب به خودش و به اون شخص و دیگرانی که می دیدن هدیه می کرد. اینبار تولد خود فاطمه جان بود و با فاصله ی یک روز تولد سعیده جان شهریاری. من از یکماه قبلش تو ذهنم هی میومد که خب اینبار می تونی تو این کارو انجام بدی. ولی خدایی کلیپ درست کردن من در حد گذاشتن چندتا از عکسای تولد تینا مثلا بوده و فوقش چندتا اموجی و استیکر بهش اضافه کرده بودم و آهنگ خالی روش گذاشته بودم…

چند روز قبل از تولدشون به مامان اینا و دوستان دیگه ی بهشتی گفتم اگه موافق باشین یه ویدیوی کوتاه بگیریم و یه کلیپ درست کنیم. و خب همه موافق بودن هرچند که دوست داشتیم یه کار خلاقانه و متفاوت انجام بدیم ولی گفتیم حداقلش این کلیپ رو درست کنیم. قرار بود تا پنجشنبه شب بچه ها ویدیو یا عکس برای من بفرستن و من جمعه روش کار کنم. یه حس اعتماد به نفسی نمی دونم واقعا از کجا داشتم که من می تونم، انجامش می دم، همش تو ذهنم این بود که خدایا این کار برای شاد کردن دل دوتا از بنده های خوب توعه و مطمئنم خودت کمک می کنی. پنجشنبه چندتا عکسشو شروع کردم تو گوشیم با اپ clip پشت هم بذارم دیدم نه انگار بدرد نمی خوره. یادم افتاد چند وقت پیش Canva رو دانلود کرده بودم ولی امتحانش نکردم. یکم باش ور رفتم دیدم انگار میشه باهاش یه کارایی کرد. ولی تازه بار اول بود دیگه یعنی تازه داشتم یاد می گرفتم که چه جوری ازش استفاده کنم.

خلاصه از یک هفته قبل هم این ایده ی به ذهنم اومده بود که هیچ هدیه ای بیشتر از یه پیام تبریک از استاد نمی تونه این دو عزیز رو خوشحال کنه، ولی این مقاومت رو داشتم که چه معنی داره آخه استاد نمی گه بچه پرو ایمیل زده میگه اگه میشه تولدشون رو تبریک بگین؟خخخ خلاصه انجامش ندادم تا اینکه پنجشنبه صبح این فکر دیگه کل ذهنمو مشغول کرده بود، بعد گفتم فوقش اینه که من این درخواست رو از استاد می کنم و می گن نه دیگه، یا اصلا پاسخی نمی دن. اما فکرشو بکن اگر پاسخ بدن چه شاهکاری میشه. و دیگه حدود ظهر بود که یه ایمیل برآمده از دل نوشتم و دو ساعت بعد ایمیل اتومات اومد. بعدش خبری نشد و من سعی کردم اصلا فکر نکنم بهش و منتظر نباشم. جمعه صبح که پاشدم ایمیلم رو قبل رفتن به شرکت چک کردم و دیدم یه پاسخ پر از مهر از استاد شایسته دریافت کردم که پیام تبریک هم توشه… آخ که من انقدر ذووووق کردم و چشمام قلبی قلبی شد از اینکه استاد شایسته ی نازنین برام جواب نوشته بودن که خدا می دونه. قرار نبود اینقدر جزئیات رو بنویسم ولی اومد دیگه…

خلاصه من جمعه ظهر که اومدم خونه از دو ساعت خواب لی لی کمال استفاده رو کردم و تو لپتاپ مک که از 2016 دارم ولی هنوز خیلی بهتر از لپتاپای دیگه کار می کنه، سیستمش رو آپدیت کردم و کلی سرحال شد و جا باز شد، (این خودش کلی رزق بی حساب بود) بعدم Canva رو ریختم و شروع کردم باهاش کار کردن. تینا هم اونروز کلی بهم کمک کرد و با لی لی مشغول بود (چون سام هم خونه نبود) و من موفق شدم تا ساعت 10/5 -11 شب دو تا کلیپ رو درست کنم، نسیم هم که گفته بود برای آهنگ روش گذاشتن کمک می کنه به همراه علیرضا. فیلما رو براش فرستادم و دیگه ساعت 1/5 نیمه شب گذشته بود که کلیپا آماده شد و با عشق فرستادم برای سعیده جان و فاطمه جان…

بقدری حس اینکه بلاخره تونستم، موفق شدم، خدایا می دونم که خودت بودی که آسون کردی برام… انقدر خوشحال کننده بود که با اینکه از 2 نیمه شب گذشته بود اصلا خسته نبودم. خوبیش این بود که فرداش شنبه بود و تعطیل. اینم باز لطف خدا و زمانبندی خدا بود.

فکر می کردم میام یه کامنت کوتاه در حد حاضری می نویسم و می رم ولی کلی طولانی شد.

خدای مهربونم، عشق شیرینم خیلی دوستت دارم و چقدر خوبه که تو اینو می دونی، چقدر خوبه که دارمت، چقدر خوبه که تو این سایت بهشتی و دانشجوی استاد ابراهیمی هستم، چقدر خوبه که همچین خونواده ای دارم، همچین دوستان بی نظیری دارم…

خدای مهربونم شکرت برای تموم معجزات زندگیم، برای تک تک نعمتهای زندگیم، برای این وقتی که ایجاد شد تا این کامنت رو بنویسم.

استاد عزیزم بی نهایت سپاسگزارم از شما و از استاد شایسته ی نازنین و به امید دیدارتون بزودی زود🩵

در پناه خداوند قادر رزاق و وهاب شاد و سلامت باشین🩵