تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۸ - صفحه 7 (به ترتیب امتیاز)

سلام استاد عزیزم

آن «علاقه آتشین» یا آن «کار رؤیایی» در زندگی شما چیست که قلباً می‌دانید باید به سمتش حرکت کنید، اما «ترس» (ترس از بی‌پولی، ترس از قضاوت دیگران، ترس از شکست یا ترس از آینده‌ی مبهم) جلوی شما را گرفته و باعث شده آن را به تعویق بیندازید؟

استاد خیلی زمان گذشت تا به علاقه اصلیم آگاه بشم..بخاطر این که باورهای مخرب آگاهیمو سد کرده بودن

تصور کنید ذهن من پر بود از افراد مختلفی که هر لحظه در باره علاقه اصلی و این که از چه طریقی بهش برسم نظر میدادن

و با کار کردن روی احساس لیاقت، آراام آرام این بت ها رو که صداهای ضبط شده بودن که مدام در ذهنم تکرار میشدن شکستم.. و تونستم صدای خدا رو بشنوم

و سفر کردم به دوران کودکی..یادم اومد که من از ساختن چیزهای مختلف با گرایش هنری لذت میبردم

از پیدا کردن یه آلمیچر بی نهایت لذت میبردم.. دستگاههای خرابو پیدا میکردم و دل و روده شونو میریختم بیرون که ببینم چطوری کار میکنن

و حتی یادمه چشمای عروسک خواهر عزیزمو درآوردم که ببینم چطوری حرکت میکنه!! و البته که حسابی شرمنده خواهرم هستم..کودک بودم دیگه..

استاد کار به جایی رسید که در سن 9 سالگی، فشنگ کلاشینکوف زنگ زده ای رو پیدا کردم و باروتشو با انبردست بیرون آوردم و یه بمب آتش زا باهاش درست کردم!!

و نقاشی.. از نقاشی بی نهایت لذت میبردم..

و درک کردم که علاقه من کارهای طراحی با گرایش صنعتیه..

قدم اول رو با بدو بدو برداشتم و دانشگاه آزاد ثبت نام کردم که با وجود قبولی به حد نساب نرسید..از جاهای دیگه پیگیر شدم و نشد..

تا هدایت شدم به این آگاهی که اول باید روی خودم کار کنم و نظر مردم رو در ذهنم بی رنگ کنم بعد هم زمان روی آموزش سالیدورک کار کنم..

بخاطر این که سالهاست هر آموزشی رو شروع میکردم بخاطر کمالگرایی نیمه کاره رها میشد یا اگر هم نهایی میشد و به نتیجه دلخواه نمیرسید باز هم میرفتم سراغ یه موضوع دیگه…

کمالگرایی و در واقع اهمیت نظر مردم منو کور کرده بود تا اینکه خدا هدایتم کرد به این سوال که اگر تو یه جزیره تنها باشی، آیا برای خواسته ات عجله میکنی؟ دیدم نه.. فهمیدم ریشه تمام عجله ها و نارضایتی ها این بوده که میخواستم زودتر نظر پدرم رو تایید کنم که هیچوقت منو تایید نکرده بود و حالا پدرم در ذهنم شکل گرفته بود و باید راضیش میکردم..بله درسته..گاهی افراد ممکنه اصلا پیش تو نباشن..اما بتی که ازشون ساختیم تو ذهن ما هر لحظه به ما فرمان میده

و استاد خدا هدایتم کرد و دیگه بدون عجله و با آرامش دارم هر وقت فرصت میکنم آموزش میبینم تا بعدا بتونیم بیرون ولو شده رایگان برم شاگردی کنم، بحث تزریق پلاستیک رو و مواد رو یاد بگیرم و ارام آرام کار با دستگاه های سی ان سی و خلق خواسته ها.. و تکامل رو رعایت میکنم..

در محل کارم موضوع جالبی که اتفاق افتاد که البته به موازات درکم از این موضوع بود که من دنبال گرفتن تایید دیگران هستم و بخاطر همین مدام عجله میکنم، این بود که کار تدوین رو کنار گذاشتم..چون بهش علاقه ای نداشتم و صرفا برای تایید طلبی ازش استفاده میکردم..و نکته جالب دیگه ای که به خاطر آگاهی های دوره احساس لیاقت اتفاق افتاد این بود که ورزشی رو که سالها فکر میکردم ورزش مورد علاقه منه یعنی فوتبال رو کنار گذاشتم..چون فهمیدم سالها بخاطر به به و چه چه دیگران بازی میکردم در حالی که خودم ازش لذتی نمیبردم و اینقدر قلبم زیر لایه های ذهنم پنهان شده بود که اینو درک نمیکردم

خواستم بگم استاد جان، این مهم ترین موضوع زندگیه..که فرهنگ، مذهب، رسوم، و هر چیزی که یه ایگو در ذهن ما ساخته که ما رو از رسالتمون دور میکنه بشناسیم، روش کار کنیم، بشکنیمش تا بتونیم صدای حقیقت وجودیمون رو بشنویم…

تا رسالتمون رو درک کنیم.. تا دنبال علاقه اصلی خودمون باشیم بدون عجله، بدون کمالگرایی…

هر چی میگذره به لطف خدا درکم از خدا هم داره بیشتر میشه.. متوجه شدم خداشناسی از مسیر خودشناسی عبور میکنه

این که بعد از سالها درک کنی خداوند به تو نعمت میده نه بخاطر این که خوبی، یا ازت نعمت نمیگیره بخاطر این که از نگاه خداوند بدی..این کار رو الگوهای ذهنی مذهبی ما داره میکنه…

خداوند فقط از ما میخواد این الگوها رو بشناسیم، بشکنیم تا بتونیم آنگونه که هست، بی قضاوت، بی برچسب ذهنی، با قلبمون بشناسیمش و درکش کنیم و این هست که به ما آرامش میده..این لذت خالصه..و الا هرچی که بشر به دنبالش میدوه به خودی خود مایه خوشبختی نیست