تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۵ - صفحه 11 (به ترتیب امتیاز)

سلام و درود فراوان به استاد عزیز بزرگوارم و مریم جان عزیزم و تمامی دوستان گرامی .

خدا رو سپاس میگم به خاطر پیامهای قشنگی که از استاد عزیز و دوستان عزیز دریافت می‌کنم .

این روزا کمی به خاطر نقص مقایسه حال خودمو از حالت شادی به حالت غم یا خنثی در اوورده بودم خیلی جالبه یه وقتایی با وجود اینکه آگاهیم به اینکه الان در مسیر درستی نیستیم ولی همچنان با افکار منفی پیش میریم حال بدی و احساس‌های بد رو همچنان تجربه می‌کنیم .

می‌دونیم باید چکار کنیم تا به احساس بهتری برسیم اما این کارو انجام نمیدیم با وجود اینکه آگاهانه می‌دونم بودن در احساس بد نتیجه ی خوبی نمیده نمی‌دونم چرا غرور و منیتم ولم نمیکرد و عملکردهام رو با عقل و کله ی خودم پیش میبردم .

یکی دو هفته بود نقص مقایسه سراغم اومده بود و به شدت حالمو بد کرده بود ، نمی‌دونم لیاقت خودمو توی خیلی چیزها بالاتر از اینی که هست میدیدم اما چون به ظاهر ندارمشون منجر به حال بدی شده بود . خودم می‌دونم احساس لیاقت تو هر چیزی به این روشی که من تو این دو هفته پیش رفتم نه تنها جواب نمیده بلکه اتفاقات ناجالب تری رو هم ممکنه بوجود بیاره البته ممکنه نه ! صد درصد بوجود میاره .

روم نمیشه بگم ولی اقرار می‌کنم و می‌پذیرم تو این چن هفته خیلی بد بودم ظاهرا کار خاصی نکردم . با خشونت رفتار نکردم . بحث و جدلی نداشتم اما به خاطر اینکه تمام ذهنم درگیر نجواها بود عملاً نتونستم کارهای مثبت انجام بدم مثل آدم افسرده‌ای که بیخود و بی‌جهت راکد می‌مونه و کم حرف میزنه ولی تو سکوتش هزاران غم و غصه داره طوری که حتی دلیلشم نمیدونه منم یکم این حالتی شده بودم شاید خفیف بود اما می‌تونست اصلاً نباشه .

از منی که سالهاست داره روی تغییرات افکار تلاش می‌کنه و وقت و زمان برای تغییر نگاه و باورهاش میذاره دیدن چنین رفتارهایی خیلی بعید بود .

کاری ندارم که بقیه متوجه میشن یا نمیشن که البته خوب متوجه میشن چون چهره آدم وقتی از بشاشیت در بیاد حتی اگه سکوت کنه غم و و غصه تو چهرش فریاد میزنه بنابراین به طور ناخودآگاه ممکنه حال اطرافیانت رو هم بد بکنی . تو چنین حالتهایی خیلی خوب می‌فهمم که باید سکوت بیشتری کنم ذهنم رو کنترل کنم یه جاهای ذهنم رو جهت دهی بدم سمت افکار مثبت . نگاهمو تغییر بدم سعی کنم به زیبایی‌ها و داشته‌هام بیشتر دقت و تمرکز داشته باشم ولی متاسفانه تو این چن هفته نتونستم خیلی راحت الهامات رو پس میزدم رفتارام نشون میداد ناسپاسی میکنم . نسبت به خیلی از مسائل بی‌تفاوت شده بودم تا اینکه متوجه شدم همه ی نشونه‌ها فقط و فقط از عدم ایمانم میاد .

فراموش کرده بودم چ خدای بزرگ و قدرتمندی دارم مثل گذشته می‌خواستم خودم دست و پا بزنم .

تو این سالها خیلی آدم صبوری شدم ، منتهی با افکارهای منفی ای که تو این مدت داشتم انگار اثری از صبرم نبود. متوجه شدم باز رفتم سمت توقعاتی که از دیگران دارم بخصوص از همسرم . درسته مثل گذشته ها ، با لحن بد یا مشاجره حرفی نزدم و فقط در غالب احساس بیان کردم اما بی توجهی و بی انرژی بودنم ، برای همسرم از صد تا بحث ، بدتر بود .

که این اشتباه بود ! چون همسرم الان تمام تلاشش رو برای زندگی بهتر می‌کنه و اصلاً قابل مقایسه با قبل نیست منتها به خاطر نقص مقایسه که بدجوری تو دامش افتاده بودم این مدت روی نداشته‌هام تمرکز کرده بودم و چیزی جز حال خرابی و حال بدی برام نداشت طوری شده بودم که هیچ انگیزه‌ای برای هیچ کاری نداشتم و کارهایی که قبلاً با لذت انجام می‌دادم رو یا با اجبار انجام می‌دادم و یا اصلاً انجام نمی‌دادم و این اصلاً قشنگ نبود.

خیلی ضایع ست بدونی و دوباره تو مسیر اشتباه پیش بری .

خدا رو شکر خوب متوجه شدم که بودن تو این حالت و پیش رفتن با این نقص فقط داره منو از بین می‌بره بنابراین کمی مطالعمو بیشتر کردم سعی کردم بیشتر به الهامات توجه کنم و دوباره ایمان داشته باشم که خداوند در وقت و زمان درست خودش هر آنچه که باید بهم بده رو میده و باید خودمو به هدایتش بسپارم.

الان چن روزی هستش که حالم بهتره آگاهانه تمرکزمو بردم سمت داشته‌هام سپاسگزاری بیشتری می‌کنم سعی می‌کنم به زیبایی‌های طبیعت بیشتر نگاه کنم و از پاییز زیبا بیشتر لذت ببرم تا حس خوب بیشتری دریافت کنم حیفه به خاطر ترس از قضاوتهای بقیه تو دام مقایسه بیفتی . متوجه شدم رفتارهای خودم تو این چن وقت ، باعث شده که دیگران توی بعضی از امورات زندگیم دخالتی داشته باشن و این دخالتها بی‌تاثیر نبودن و باعث شدن تو مقایسه برم . متوجه شدم اگه دلم میخواد احساس لیاقت رو تو خودم تقویت کنم این راهش نبود . باید از مسیر درست پیش برم تا نگاهم طوری تغییر کنه که حس لیاقت را تو مادیات و موضوعات دیگه نبینم .

دوره احساس لیاقت رو یه هفته ای هس شروع کردم به گوش کردنش . تازه دوباره برام تداعی میشه که حس لیاقت تو هیچ چیز بیرونی نیس .

حس لیاقت واقعی در درونمونه و هیچ عامل بیرونی حتی اگه فک کنی با دست اووردنش خلع هات پر میشه ، این اتفاق نمیفته و هر بار با خواستن و بدست اووردن یه چیزی دنبال پر کردن خواسته هات هستی و این موضوع تمومی نداره پس باید از درون همه چیو درست کرد و من این نکته‌ها رو فراموش کرده بودم خوشحالم دوباره به حالت ، قبلم برگشتم و خودمو متهعد کردم فقط برای امروز زندگی کنم و بدون ترس از چیزی از لحظاتم استفاده و لذت بیشتری ببرم . انقد حس لیاقت درونم تقویت بشه که نقص مقایسه رو راحت بتونم کنترل کنم .

بودن تو احساس بد ، واقعا هیچ اتفاق خوشایندی رو بوجود نمیاره و اتفاقا تو رو از هر آنچه که میخای دورتر و دورتر میکنه از همه بدتر آسیبهایی به جسمت وارد میکنه که قوز بالا قوز میشه .

بنابراین از خدا میخام همیشه و در هر حالی مراقب و مواظبمون باشه و آلارم احساس ، بد رو نشونه ببینیم و به هر طریقی که میتونیم سریع از این حالت بیرون بیاییم و هیچ توجیهی رو برای خودمون موجه و قابل قبول ندونیم .

حس بد دلیل و منطق نمیشناسه فقط تو رو سمت اتفاقات بدتری میبره . باید احساساتمون کنترل بشن تا اتفاقات بهتری رو تجربه کنیم .

انشالله که بتونیم و ایمانمون رو در لحظات سخت از دست ندیم ..

ضعف و ناتوانایی خودمو بپذیرم و بیشتر رو قدرت خداوند تکیه کنم .

احساس میکنم خدا صبر منو خیلی محک میزنه و من باید صبورتر باشم و ترسهامو کنار بزارم بخصوص بابت بالا رفتن سنم که باعث شده فک کنم فرصت کمه .

مرسی از تمامی دوستان عزیز و گرامی مرسی از استاد عزیز بزرگوار که همیشه صحبتهاشون تلنگری برای بودن در مسیر درست هستش صحبتهای دوستان و استاد عزیز انگیزه و انرژی آدمو بالا میبرن مرسی که هستن .

استاد جونم عاشقتم دوستت دارم

خیلی عزیزی برام

الهی که همیشه باشی