تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳ - صفحه 7 (به ترتیب امتیاز)

به نام خدایی که آرامش را در رها کردن، قدرت را در جسارت و عشق را در استقلال قرار داد

سلام و درود خدمت استاد عزیزم،

با سپاس فراوان از تمرین‌های عمیقی که باعث می‌شن هر روز بیشتر خودم رو بشناسم و لایه‌های تازه‌ای از وجودم رو کشف کنم.

این نوشته، روایتیه از مسیر شخصی من؛ مسیری که پر از بالا و پایین، تردید و کشف بوده،

اما در نهایت، منو به درک تازه‌ای از خودم رسوند.

در این تمرین، از تجربه‌ی واقعی دگرگونی شخصیتم نوشتم؛

تغییری که از کنترل‌گر به رها، از خجالتی به جسور، و از وابسته به مستقل رسیدم —

و هنوزم در مسیرش هستم، با قلبی آرام‌تر و ذهنی آگاه‌تر.

پاسخ تمرین: مسیر تغییر من

وقتی فکر می‌کنم زندگی یه جور بازیه که هی مرحله‌به‌مرحله سخت‌تر، ولی قشنگ‌تر میشه،بیشتر اشتیاق دارم که خودم رو آگاه ترو منعطف تر کنم و ببینم نتیجه ی اون بازی چی میشه…

چند بار پیش اومده که به یه هدف رسیدم، حس کردم «خب دیگه، تموم شد!»

اما بعد از یه مدت دیدم نه… تازه اولشه!

انگار هر باری که یه چیز جدید تو خودم کشف می‌کنم، یه در دیگه باز میشه.

بزرگ‌ترین چیزی که تو این مسیر برام اتفاق افتاد، تغییر خودم بود — از پایه.

یه تغییر آروم ولی عمیق؛ از اون مدل تغییرایی که کم‌کم حس می‌کنی، نه یه‌شبه.

ازخیلی جهات تغییر اساسی کردم،ولی بازهم که جلوتر پیش میرم و آگاه تر می شم،تازه متوجه میشم که واقعا این مسیر تابی نهایت ادامه داره و هربار بایک چالش جدید میتونم خودمو بهتر رشد بدم

یکی ازویژگی های شخصیتیم که کاملا نتیجش قابل لمسه اینه که از یک شخصیت کنترل گرا به یک آدم کاملا رها،مخصوصا نسبت به همسرم تبدیل شدم

من یه زمانی خیلی کنترل‌گر بودم.

می‌خواستم همه‌چی طبق نقشه‌ی من پیش بره؛ از رفتارهمسرم گرفته تا رفتار بقیه،حتی نتیجه‌ی کارهام..

اگه یه چیزی خلاف انتظارم پیش می‌رفت، مضطرب می‌شدم،عصبانی می شدم،قهرهای طولانی مدت می کردم،بیشتر باهمسرم این رفتارها رو داشتم

وقتی با دوستو رفیقش یه شب بیرون ازخونه می رفت،ده دقیقه یک بار بهش زنگ می زدم،و به خیال خودم احساس می کردم من چه زن خوبی برای همسرم هستم که از لحظه به لحظش خبردارم و می دونم که الان چیکارمیکنه،چی میخوره،کِی رسید به مقصد،کِی قراره بیاد خونه…ووو ازین دست کنترل گری های کاملا پوچ وبیهوده…

احساس می‌کردم اگه خودم ولش کنم، همه‌چی خراب میشه.

احساس می کردم اگه تحت کنترلم نباشه،سمت مشروب میره،سمت موادمخدر میره،سمت رفیق ناباب میره…ووو ازین جور موارد…

اون سال ها فهمیدم دارم زیاد از حد حس ترحم و دلسوزی یا چمیدونم حس کنترل گرایی نسبت به همسرم نشون میدم،ازکجا فهمیدم؟

ازونجایی که دیدم نه تنها همسرم خیلی ازین رفتارم خوشش نمیاد،بلکه جلوی دوستورفیقش انگار که خجالت بکشه و فکر کنه یجورایی زن ذلیل شده و کاملا تحت کنترل منه…

و اینکه به خیال خودم انتظارم این بود که چون من برام مهمه که همسرم کجاست و چیکارمیکنه یاموقعی که بیماربود بهش زیاددرسیدگی میکنم پس اون هم باید حتمابرام جبران کنه و اگه خودم یروزی حالم بد بود و به شدت از درد کمر مثلا حالم جالب نبود،همسرم اونجور که باید بهم اهمیت نمی داد،و اون موقعا بود که من بهم برمیخورد،که چرا باید همسرم انقدر بی خیال از کنارم رد بشه و حتی نپرسه که دردت آروم شده یانه؟

اون موقعا یکم بخودم اومدم و دیدم من دارم زیاداز حد به رفتارهایی ازهمسرم توجه می کنم که نه تنها همسرم خوشحال نمیشه بلکه احساس معذب بودن بهش دست میده

کم کم اومدم رفتارمو عوض کردم،دیگه هرموقع بیرون می رفت،سعی می کردم بهش زنگ نزنم،بااینکه خیلی بهم فشار میومد،ولی خودمو سریع مشغول یک کارفیزیکی می کردم تامتوجه زمان نشم و بعدش هم خسته میشدم و خوابم میرفت،تااینکه بلاخره همسرم به خونه بیاد…

اولش خیلی سخت بود، چون ذهنم همیشه دنبال “مدیریت کردن” بود.

ولی وقتی برای اولین بار یه اتفاق رو رها کردم تا خودش پیش بره، یه حس سبک و عجیبی داشتم.

کم‌کم فهمیدم رها بودن یعنی اعتماد…

اعتماد به همسرم ازینکه یک تفریح سالم بادوستو رفیقش داره،خیلی سخت بود،چون من بامادری زندگی کرده بودم که بااینکه پدرم ازهمه لحاظ اُکی بود و اهل هیچ دودو دمی نبود و رفیق بازهم نبود،اما مادرم تا پدرم ازخونه بیرون می رفت،تو پنج دقیقه پنج بار به پدرم زنگ می زد تا برگرده خونه…

کم کم تلاش کردم نه تنها به همسرم اعتماد کنم،بلکه به کل زندگیم هم اعتماد کنم و همه چی رو بسپارم به اون خدایی که میتونه مدیر خوبی برای کل زندگیم و عزیزلنم باشه

اعتماد کنم به اینکه زندگی خودش بلده چه‌طور پیش بره، حتی وقتی من نمی‌فهمم چراوچگونه…

از خجالتی به جسور

من سال‌ها خجالتی بودم.

همیشه یه عالمه حرف تو دلم بود، ولی نمی‌گفتم.

می‌ترسیدم قضاوتم کنن، یا ناراحت بشن، یا فکر کنن دارم زیادی حرف می‌زنم.

اما واقعیت اینه که خجالتی بودنم یه جور محافظت بود؛ نمی‌خواستم آسیب ببینم.

یه روز که خیلی از سکوت خودم خسته بودم، به خودم گفتم “بذار یه بار حرف دلتو بزنی، حتی اگه بلرزی.”

همون یه بار، شد شروع یه مسیر جدید.

از همون موقع شروع کردم کم‌کم جسورتر شدن.

جسور بودن برای من یعنی خودم بودن، حتی اگه همه نفهمن یا قبول نکنن.

الان دیگه سکوت نمی‌کنم وقتی لازمه چیزی بگم، و این برام یه جور آزادیه.

حرف زدن از دل، بدون ترس، حس قشنگی داره… یه حس زنده بودن واقعی.

تواین مورد مثالش خصوصی تره که ترجیح می دم وارد اونها نشم..

از وابسته به مستقل

یه زمانی وابسته بودم — به آدم‌ها، به نظرشون، به حضورشون.

فکر می‌کردم بدون اونا نمی‌تونم ادامه بدم.

وقتی تنها می‌شدم، یه حس پوچی می‌اومد سراغم.

اما کم‌کم فهمیدم این وابستگی، همون چیزیه که باعث ضعف و ترس درونمه.

شروع کردم به تمرین تنهایی.

اولش سخت بود ، چون توی سکوت، صدای فکرها و ترسات بلند میشه.

ولی کم‌کم از اون سکوت خوشم اومد.

آروم شدم. یاد گرفتم خودم تکیه‌گاه خودم باشم.

یادمه تایکی دوسال پیش برام مهم بود که هرچندوقت یک سری از افراد فامیل و آشنارو به خونمون دعوت کنم،و همیشه اگر یک ماه دیرتر میشد می ترسیدم منو قضاوت کنن،و بااینکه اونها برای دعوت کردن کسی هیچ اهمیت یاارزشی قائل نیستن،اما برای من نظروقضاوتشون مهم بود و باید حتما دعوتشون میکردم

بعداز چندین سال به این شکل پیش رفتن،فهمیدم که اون افراد نه تنها قدردانم نیستن بلکه باهربار دعوت کردن اونها یک عیب روی کار من میذارن و همیشه بحثودلخوری بین ما ایجاد می شد

به همین خاطر یکبار برای همیشه اولا تصمیم گرفتم که خیلی یک سری افراد رو انقدر تو ذهنم بزرگ جلوه ندم،دوما که یکم باخودم تنها باشم و لذت تنهابودن رو ترجیح دادم به اینکه بخوام باآدمایی درارتباط باشم که قدردان زحمات من نیستن

حالا اگه کسی کنارمه، از روی انتخابه نه نیاز.

و این حس استقلال، یه جور آرامش خاصی توی قلبم ساخته.

ادامه‌ی مسیر

جالب اینه که هر بار به یه مرحله‌ی تازه از خودم رسیدم، فکر کردم “دیگه تموم شد، من رشد کردم.”

ولی نه… هر مرحله فقط درِ یه مرحله‌ی جدید رو باز کرد.

رشد تموم نمیشه، فقط عمیق‌تر میشه.

الان وقتی به مسیرم نگاه می‌کنم، می‌بینم از یه آدم کنترل‌گر، خجالتی و وابسته،

تبدیل شدم به یه آدم رها، جسور و مستقل — البته هنوز دارم یاد می‌گیرم، هنوز دارم رشد می‌کنم.

ولی همین مسیر، خودش برام یه منبع آرامش و امید شده.

الان دیگه حس وابستگی به همسرم ندارم،حس کنترل گرایی بهش ندارم،دیگه قضاوت هیچ کس خیلی برام مهم نیست،البته تو قضاوت دیگران بازهم میتونم بهتربشم

دیگه ازسر اجبار با فامیلودوستوآشنا ارتباط برقرار نمی کنم و به این باور که دیگه کسی غیرازفامیل نیست که بخوام باهاش رفتوآمد کنم..

حالا دیگه برای من رشد یعنی حرکت مداوم،

یعنی هر روز یه ذره آگاه‌تر، مهربون‌تر و واقعی‌تر شدن.

نه برای اینکه کامل بشم… بلکه برای اینکه بیشتر “خودم” باشم

الان به همسرم عشق می ورزم بی انتظار،بی قیدوشرط،بی وابستگی،کاملا رهای رها شدم و دیگه چیزی رو به خودم سخت نمی گیرم،جوری رفتار نمی کنم که تأییدهمسر فرزند پدرمادر و دیگران رو بگیرم

وقتی به مسیرم نگاه می‌کنم،

می‌بینم هیچ تغییری یک‌باره اتفاق نیفتاد؛ همه‌چیز با صبر،با آگاهی و تمرین و باگوش دادن صدها و میلیونها بار شنیدن صحبتهای گرانبهای استاد شکل گرفت.

هر بار که فکر کردم “دیگه تمومه”، فهمیدم تازه شروع مرحله‌ی بعدی بوده و این نیست که بخوام ثبات داشته باشم،چون قشنگ می فهمم وقتی یه کوچولو گوش دادن به فایلهارو متوقف می کنم سریع مدارم پایین میاد

امروز اگر بخوام فقط یه جمله از دل این مسیر بیرون بکشم، اینه:

رشد یعنی آرامش در حرکت، و ایمان به اینکه حتی تغییرهای کوچیک هم مسیر زندگی رو عوض می‌کنن.

از خداوند بزرگ برای تمام لحظه‌هایی که منو به خودِ واقعیم نزدیک‌تر کرد سپاسگزارم،

و از شما استاد عزیز برای همراهی، آموزش و نوری که در مسیر رشد درونم تابوندید،

با همه‌ی دل، قدردان تک تک صحبتهای شما و نتایج دوستان عزیزم هستم که باعشق ازنتایجشون صحبت می کنند

شادوپیروزباشید